Search This Blog

Monday, October 28, 2013

Të kesh fokus është çelësi i suksesit

Të zbulosh çelësin e suksesit është themelore për të jetuar plotësisht jetën tënde. Përse disa persona arrijnë rezultate të shkëlqyera për një periudhë kohe të kufizuar, ndërsa të tjerë, që të arrijnë këtë, duhet të punojnë gjatë gjithë jetës? Cili është çelësi që e vendos në lëvizje dëshirën tonë për të qenë gjithnjë në majë?
Duhet të mësojmë strategjitë e thjeshta për të rizgjuar motivimin tek vetvetja, si dhe tek bashkëpunëtorët tanë, për të arritur rezultate gjithnjë e më të mira. Çdo ditë ne flasim për rezultate, arrijmë rezultate dhe vlerësojmë rezultatet. Pra, ajo që duket sikur vlen janë vetëm rezultatet, të cilat na bëjnë që, kur vjen fundi i ditës, të mendojmë: "Por çfarë arrita sot?"
Nëse përgjigjja është negative, biem në një gjendje mërzitjeje të thellë, gjë e cila na bën të palumtur dhe na çon në kryerjen e disa veprimeve të cilat, në kushte të qeta dhe kënaqësie, nuk do t'i kishim ndërmarrë kurrë.
Në fakt, pas fjalës “Rezultate” ka një ecuri të tërë për t'u ndërmarrë, të cilën, nëse e ndjekim me përpikëri, na çon në marrjen e maksimumit nga jeta – maksimumin e përvojës sonë, në përputhje me mendimet dhe idetë tona. Por, a është e qartë që një situatë e caktuar ndryshon krejtësisht nga një moment i caktuar e mbrapa? Dhe nga ky moment gjithçka fillon të përmirësohet apo të keqësohet. Mendojeni dhe do të shihni që gjithçka ka nisur nga një vendim.
Teknikat e suksesit:
Vendim + Fokus + Veprim = Rezultate të shkëlqyera
Vendimmarrja
“Është momenti kur ti vendos, ai që përcakton fatin tënd.” – Anthony Robbins
Pra, siç thotë Anthony, gjithçka nis gjithnjë nga një vendim. Nuk ka rëndësi nëse ke ndërmarrë një vendim apo jo, si rregull, në mes është gjithnjë një vendim. Në fakt, jo domosdoshmërisht të marrësh një vendim, bur buron “të jetë një vendim”!
Personalisht, e shoh vendimin si veprimin plotësisht më të fortë në kontrollin e jetës sonë për të kapërcyer një moment pasigurie dhe për të kaluar në një situatë sigurie. Thjesht sepse vendimi është marrë! Të vendosim se çfarë duam na çon në pasjen e një busulle në jetën tonë, së cilës i japim një kuptim se ku jemi, çfarë bëjmë dhe nëse ka nevojë ta ndryshojmë jetën tonë.
Tani hyn në mendjen tonë... Fokusi
“Fokusi është si drejtimi i një rrezeje lazer, që vendos ti se ku duhet të godasë dhe që të mban të përqendruar mbi këtë synim, duke lënë mënjanë gjithçka tjetër.”
Pra, fiksohesh tek një synim. Disa e quajnë fiksim apo mbingarkesë mendore, duke e përdorur në një kuptim zhvlerësues (negativ). Në fakt, në këtë rast, kjo fjalë ka rol tjetër si një nga teknikat e suksesit. Një herë që hapim busullën, p.sh. përcaktojmë që fokusi ynë është “Jug-Perëndimi”, pas kësaj nuk ekzistojnë më për ne drejtime të tjera, ose më saktë, nuk na interesojnë drejtimet e tjera. Vendimi është marrë dhe tani drejtimi ynë është i qartë.
Pra, e kemi përcaktuar fokusin dhe është momenti për të kaluar në... Veprim
“Veprimi është çelësi themelor për çdo lloj suksesi.” – Pablo Picasso
Pra, në këtë mënyrë ne e përgatisim anijen tonë për atë udhëtim që do të na çojë ku tashmë e kemi vendosur. Të kesh fokus pa kaluar në veprim është si të ndash kokën nga trupi ynë. Shumë herë, shkaku që na çon në mosveprim është përplasja e brendshme midis asaj qe kemi vendosur dhe vlerave tona të brendshme, ose frika që buron nga përvojat e mëparshme.
Si gjithnjë, zgjidhja qëndron brenda nesh. Duhet të qartësohemi mbi çfarë duam realisht, duke vendosur ta shkëpusim të kaluarën tonë nëse ajo nuk na ndihmon të jemi ata që ne realisht duam të jemi! Përsëri, vendimi luan në favorin tonë. Ne vendosim për të pasur siguri në një moment pasigurie!
Thelbi i veprimeve të vendosura nga ne është ajo ndjesia e të “ndierit i gjallë”, ajo vetëdije për të lëvizur drejt synimeve tona (ndërsa çdo veprim që është bërë i vendosur nga dikush tjetër na jep ndjesinë e “moskontrollit të jetës sonë”. Edhe nese mund të pranohet vendimi i dikujt tjetër, kjo duhet bërë vetëm në momentin në të cilin ne vetë gjejmë një shtysë për ta ndërmarrë atë). Pikërisht këto veprime na çojnë në rezultatet e dëshiruara.
Një shembull i thjeshtë:
P.sh., unë pashë një iPad të cilin dëshiroja ta blija. E dashuruar me idenë për ta pasur atë, ai u kthye në një ëndërr për mua, edhe pse çmimi ishte pak i kripur. Në mendjen time, nga ai moment, nuk kishte tjetër mendim veçse si ta blija atë. Pra, tani në mendjen time ishte vendosur “fokusi”: të blija iPad-in. E pashë atë dhe fillova të bëj disa llogari se si mund ta blija, se si mund të hiqja mënjanë disa kursime, për të mbërritur deri në fund të muajit pa u futur në borxhe, etj.
Në fund të muajit arrita ta blej. Pra, synimi im u kthye në rezultat. 
Luiza Hoxhaj
28 Tetor 2013

TE BASHKEPUNOSH: te marresh pjese aktivisht ne procesin kreativ te grupit

TE BASHKEPUNOSH: te marresh pjese aktivisht ne procesin kreativ te grupit
TE BASHKEPUNOSH, eshte nje nga foljet me te rendesishme se bashku me TE BESOSH per te mundur te krijosh nje projekt rrjeti te dobishem dhe inteligjent. Te bashkepunosh do te thote jo te mbivendosesh apo te dublosh punen e njeri tjetrit, pro qe gjithekush te kryej korrektesisht detyren e vet per ta bere punen e grupit me t e lehte, me te kordinuar dhe te fokalizuar mbi objektivat. Nuk eshte dhe nuk ka si te jete bashkepunim nese humbasim nga syte misionin!
Cfare mendoni ju?

Friday, October 25, 2013

Kultura eshte proces

Nuk e di se nga cfare merr spunto ky status, prandaj nuk po komentoj per teresin e tij, mbasi jam ne favor te dijes dhe te pergatitjes se kapaciteteve  drejtuese dhe manaxheriale dhe vendosjes ne cdo pozicion te njeriut te afte per ta  mbajtur peshen e pozicionit te tij. Doja te ndalesha tek kriticizmi i ashper ndaj artit dhe kultures, apo edhe figurave te caktuara, ikona per kushtet tona sic mund te jene Kadri Roshi e shume te tjere  nga brezi i tij. Artistet tane duhet ti vleresojme brenda kontestit te kohes dhe hapesires ne te cilen ata ushtruan  aktiviteitn e tyre artistik. Ne fund te fundit  ata jane qenie njerezore dhe smudn ti thyejne njeheresh te giitha gardhet apo mentalitet  qe ka pasur koha kur jetuan ne vendin ku ata ushtruan aktrimin ne rastin konkret apo cdo gjini arti. Ata thyen tabu, krijuan dicka ndonjehere nga hici, ishin avangarde per kohen, sillnin dicka ndryshe cilesisht artistikisht pse jo edhe nga menyra se si i shihnin fenomenet. Po perifrazoj  te nderuaren Drita Pelingu qe pak dite ka qe eshte ndare nga jeta, kur thoshte ne intervisten e saj te fundit: ne kishim deshiren, nuk kishim pervoje, nuk kishim  modele qe tu referoheshim, nuk  kishim idhuj, nuk kishim litrature. Por ata kishin pasion , shprit dhe vendosmeri per te ngritur teatrin shqiptar dhe bene kete. Pra edhe sikur vetem per faktin qe ata krjuan  modele apo bazament per ata qe do te vinin pas ja vlen te vleresohen. pastaj shuem u shkolluan jashte. Ne fund te fundit  u arrit qe te ksihte nje akademia arti. Nse teatri, drei diku filmi jane disi mbrapa, nuk mohohne arritjet ne filmin me metrazh te shkruter,  per baletin apo kengtaret  lirike, perseri edhe shume instrumentist, pse jo  pak edhe nga artet  figurative, mbas hapjes kane patur mundesi te cajne ne skena boterore dhe europiane. Kjo eshte   kollona qe vine duke u lartesuar por qe  ndertohet ketu ne kete vend. Ne as nuk mudn te importojme kulture apo artiste. Formimi dhe krijimi i tyre eshte proces.

Sunday, September 29, 2013

Një mbrëmje fillim vjeshte

Dje në ditën e fundit të vjeshtës së parë, po tentoja të bëja një përmbledhje sa më koncize të asaj çfarë ka qënë më evidente në këtë  muaj. Instiktivisht u prira të bëja një krahasim me natyrën. Jo rrallë na ndodh që përgjigjet apo edhe frymëzimin ta marrim prej saj.
 
Përshkrimi, që gjeta me vend të bëja është i shoqëruar në fakt nga një kontrast i fortë: Rënia e gjetheve, me "zhurmën" e qetësisë - dhe përball saj-  Ulërima politike të ngarkuara me vulgaritet cinik dhe nëncmim të dijes.

Pra vjeshta e qetë e natyrës shoqërohet nga vjeshta ulëritëse dhe herë pas here nga injoranca në dabatin e shoqërisë sonë paraindustriale (S'po e bëjmë dot dreqi ta marre atë kapërcimin e madh drejt shoqërisë së  dijes. Shpresoj shumë që të ndodh). 

Ajo që kërkojmë në si qytetare është të çeli pranvera në zemrat tona. Një pranverë që sjell “virtyt dhe dije”. Ne gjithashtu duam të bindim klasën politike të braktisë grindjet fëminore (të gjithë i shohim "qarjet naive" pa klasë të atyre që kërkojnë t'u kthehet lodra e tyre:"pushteti"). 

Ne duam ti bindim ata të ndalin  së mbrojturi ekonominë e papërligjëshme. Ata po tentojnë ta terheqin publikun në debatin e tyre pa fryt dhe pa interes për publikun. Pra ata duan ta mbajnë debatin atje lart. Duan të na tërheqin të dëgjojmë monologje. Për këtë ndihmojnë edhe mediat vizive me debate pa interes për publikun. Por në fakt  është koha që debati të zbres këtu poshtë: tek publiku. Është koha e dialogut. Këtë demostron bota e qytetëruar dhe demokratike. Argument bindës ky, që ata (politikanët) të lëvizin e të dëgjojnë vuajtjet dhe hallet e popullit. Modelet janë: udhëheqës europian, komisioner bashkëbisedojnë rregullisht me publikun për probleme të ndryshme apo  tërheqin nëpërmjetë forumeve të ndryshme mendimin qytetar për çështje të caktuara. 
Sot  e pamë një të tillë edhe në Shqipëri.

Në ditën e parë të vjeshtës së dytë kryeministri Rama në një bashkëbisedim me publikun e dha shembullin i pari, duke u dhënë përgjigje shumë pyetjeve dhe shqetësimeve të ngritura prej tyre. 

Shpresoj të jetë praktike që do të vazhdojë dhe jo thjesht një gjethe vjeshte. Unë besoj.