Duke bashkëbiseduar në një nga miqtë e mi këtu në "lagjen e fb", siç e quaj unë me shaka, më ngeli në mendje shprehja e tij: "Isha në Shqipëri këtë verë. Erdha me mall por u zhgenjeva shumë. Ngado pashë papastërti, cmime të larta, shoferë autobusi me cigare në dorë e këmbët në timone, polica dhe zyrtarë që të kërkojnë para në këmbim të shërbimeve, mungesa të mëdha etj. Nuk na bëhet të vimë më. Mjerë ai vend... Me këta politikanë që kemi ne nuk bëhet ky vend".
Përgjigjia ime ishte; "Duhet të bëhemi ne si qytetarë më parë, pastaj me siguri do të bëhet edhe ky vend".
E shkrova këtë fragment për të evidentuar një mungesë të madhe që kemi ne: mungesën e shpresës dhe mungesën e besimit. Të dyja këto ndjenja shoqërojnë qytetarin e zakonshëm, qoftë atë që jeton këtu në shtetin amë, qoftë atë që ka emigruar.
Lind një pyetje e thejshtë nga e gjithë kjo: Do t'ua kthejmë shpresën këtyre njerëzve ndonjë ditë? A do të bëhemi ne si qytetarët e gjithë botës, që kanë të drejta por edhe detyrime? Detyrimi më i madh është ta bëjmë këtë vend të jetueshëm për të gjithë. Për këtë duhet të punojmë cdo ditë, duhet të mirëpërdorim fuqinë e qytetarit.
