Cerca nel blog

venerdì 9 gennaio 2026

What Happens When We Don’t Pay Attention to Nature?


 

Recent natural events in our country — floods, landslides, and severe damage to roads, including newly built ones — compel us to ask a fundamental question:

What happens when we don’t pay attention to nature?

This question is no longer theoretical or rhetorical. It has become tangible, visible in our daily reality, and costly.

When we treat nature as an obstacle rather than a partner in development, the consequences appear in a chain:

First, nature “bills” us.

Floods, landslides, and infrastructure collapses show that ignoring geological, hydrological, and climatic characteristics is not just a technical mistake — it is a systemic risk.

Second, development becomes fragile and short-lived.

Investments that disregard landscape, terrain, and natural cycles create an illusion of progress. Roads damaged within months, buildings threatened by intense rainfall, and entire areas becoming uninhabitable show that development without nature is development against itself.

Third, the cost rises — economic, social, and human.

Continuous repairs, repeated emergencies, displacement of communities, and loss of safety strain public budgets and undermine public trust. The worst: time is lost, safety is lost, and in extreme cases, lives are lost.

In many cases, these events are not merely “natural disasters.” They reflect accumulated decisions over time: building without respecting terrain, diverting natural water flows, ignoring geological warnings, and prioritizing speed over sustainability. Yet water always finds its way, and land always reacts when overloaded beyond its capacity.

At its core: development without nature is development against itself. When we fail to manage territory wisely, territory begins to manage us — through continuous crises.

This reality calls for a fundamental shift. These events should serve as a wake-up call:

  • from reaction → to prevention;
  • from “build fast” → to “build in harmony”;
  • from isolated engineering solutions → to nature-based solutions;
  • from short-term thinking → to long-term territorial resilience.

We are very late to change the course of civic and governance behavior, in the construction sector and management of natural phenomena,  without consequences, but we are not too late to act.

Action must begin today, because tomorrow will be even later.

Nature does not negotiate. It responds — always proportionally to the attention we give it. Crises do not wait. They respond directly to how we treat land, water, and ecosystems.

Delay is no longer neutral. It is a choice.

Luiza Hoxhaj

Çfarë ndodh kur nuk i kushtojmë vëmendje natyrës?


Ngjarjet natyrore të ditëve të fundit në vendin tonë — përmbytjet, rrëshqitjet e dherave dhe dëmtimi i rëndë i infrastrukturës rrugore, përfshirë edhe rrugë të sapondërtuara — na detyrojnë të ngremë një pyetje thelbësore:

Çfarë ndodh kur nuk i kushtojmë vëmendje natyrës?

Kjo pyetje nuk është më teorike apo retorike. Ajo ka marrë formë konkrete, të dukshme në realitetin tonë të përditshëm, me pasoja të kushtueshme.

Kur nuk e trajtojmë natyrën si një partner të zhvillimit, pasojat shfaqen zinxhir:

Së pari, natyra na “kthen faturën”.

Përmbytjet, rrëshqitjet e dherave dhe shembja e infrastrukturës tregojnë se injorimi i karakteristikave gjeologjike, hidrologjike dhe klimatike nuk është thjesht një gabim teknik, por një rrezik sistemik.

Së dyti, zhvillimi bëhet i brishtë dhe i shkurtër.

Investimet pa respekt për peizazhin, relievin dhe ciklet natyrore krijojnë një iluzion progresi. Rrugë që dëmtohen pas pak muajsh, ndërtime të rrezikuara nga reshjet intensive, dhe zona të pabanueshme tregojnë se zhvillimi pa natyrën është zhvillim kundër vetes.

Së treti, rritet kostoja  – ekonomike, sociale dhe njerëzore.

Riparimet e vazhdueshme, emergjencat e përsëritura, zhvendosja e komuniteteve dhe humbja e sigurisë rëndojnë buxhetet publike dhe minojnë besimin qytetar. Më e rënda: humbet koha, humbet siguria, dhe në raste ekstreme, humben jetë njerëzish.

Në shumë raste, këto ngjarje nuk janë thjesht “fatkeqësi natyrore”. Ato pasqyrojnë vendime të grumbulluara në kohë: ndërtime pa respektuar relievin, devijim i rrjedhave natyrore të ujit, injorim i paralajmërimeve gjeologjike dhe prioritizim i shpejtësisë mbi qëndrueshmërinë. Por kujdes: uji gjen gjithmonë rrugën e vet, dhe toka reagon kur ngarkohet përtej kapaciteteve të saj.

Në thelb: zhvillimi pa natyrën është zhvillim kundër vetes. Kur nuk e menaxhojmë territorin me mençuri, territori fillon të na menaxhojë ne — përmes krizave të vazhdueshme.

Ky realitet kërkon një ndryshim rrënjësor. Këto ngjarje duhet të shërbejnë si një thirrje për reflektim dhe ndryshim qasjeje:

  • nga reagimi → në parandalim;
  • nga “ndërto shpejt” → në “ndërto në harmoni”;
  • nga zgjidhje të izoluara inxhinierike → në zgjidhje të bazuara në natyrë;
  • nga mendimi afatshkurtër → në qëndrueshmëri territoriale afatgjatë.

Jemi shumë vonë për të ndryshuar kursin e sjelljes qytetare dhe qeverisese, në sektorin e ndërtimit dhe menaxhimit të fenomeneve natyrore,  pa pasoja, por nuk jemi shumë vonë për të vepruar.

Veprimi duhet të nisë sot, sepse nesër do të jetë edhe më vonë.

Sepse natyra nuk negocion. Ajo përgjigjet — gjithmonë proporcionalisht me nivelin e vëmendjes që i kushtojmë. Krizat nuk presin. Ato reagojnë drejtpërdrejt ndaj mënyrës si ne trajtojmë tokën, ujin dhe ekosistemet.

Vonesa nuk është më neutrale. Ajo është zgjedhje.

Luiza Hoxhaj