Liria eshte si deti. Nuk mund te jete e mbyllur dhe si deti nje njeri i lire eshte perhere i tille. (Humbert du Charbon) Ne se vendosni te jeni te lire, ju nevojitet vetem nje gje: kurajo per te qene vertet te tille.
Cerca nel blog
sabato 30 novembre 2013
Te integrohemi pa Komplekse!
Nje shqetesim real i shkrimtarit Kim Mehmeti! Po eshoqeroj me komentin tim ne statusine e tij:
"Ne fakt duhet te ndodhe e kunderta. Te integrohemi ne boten e madhe nepermjete identiteti tone. Kjo eshte rruga me e mire! Cdo menyre tjeter eshte konformiste dhe shpreh nje kompleks te kujt e mbart kete mendim.. Vete Europa punon fort per ruajtjen e identitetit te saj, por edhe per identitetin e cdo shtet te vecante. Multikulturalizmi eshte nje nga vlerat e Europes. Le te hyme ne Europe pa komplekse, jo duke i varferuar vlerat tona, por duke i pasuruar ato. Vetvleresimi duhet te jete vlera jone e pare!".
"Ne fakt duhet te ndodhe e kunderta. Te integrohemi ne boten e madhe nepermjete identiteti tone. Kjo eshte rruga me e mire! Cdo menyre tjeter eshte konformiste dhe shpreh nje kompleks te kujt e mbart kete mendim.. Vete Europa punon fort per ruajtjen e identitetit te saj, por edhe per identitetin e cdo shtet te vecante. Multikulturalizmi eshte nje nga vlerat e Europes. Le te hyme ne Europe pa komplekse, jo duke i varferuar vlerat tona, por duke i pasuruar ato. Vetvleresimi duhet te jete vlera jone e pare!".
sabato 23 novembre 2013
Jo refraktarizëm brezash!
“Generations Unite To Change The World- Gjeneratat bashkohen për të ndryshuar botën”.
Preferova t'i referohem këtij slogani të Samitit të Grave, mbajtur më 9
maj 2013 në New York. Ky Samit i Forbes, shumë i ndryshëm në llojin e tij, ishte jo
për çështjet e grave, por për atë se si një brez i ri i grave mund të ripërcaktojnë
nocionin e pushtetit nëpërmjet inovacionit dhe një ndryshimi në gjëndje, që të
bashkojnë forcat me udhëheqësit tradicionalë për të ndihmuar në zgjidhjen e
problemeve më të vështira të shoqërisë.
Pra një takim i fuqishëm, trasformues dhe shumëbrezësh i mendjeve më të fuqishme:
sipërmarrës, filantropistë, Shpikës, edukatorë, drejtues të fondacioneve dhe
OJQ-ve, artistë dhe politikane. Çdo njëri prej tyre, pa asnjë dallim një
pjesëmarrës aktive në shoqëri.
Ky mund të jetë pa frikë një model (dhe jo e kundërta e tij, sic ndodh rëndom), i cili duhet
ndjekur nga shoqëria jonë dhe ledershipi yne ekonomik, shoqëror dhe politik! Jo refraktarizëm brezash!
Kjo është domosdoshmëri për të rritur eficencën e një organizate, të një shoqërie apo një vendi.
Kjo është domosdoshmëri për të rritur eficencën e një organizate, të një shoqërie apo një vendi.
venerdì 22 novembre 2013
Përcaktimi i roleve të komandës dhe lidershipit
Mendova ta trajtoj këtë temë nisur nga disa ndodhi në disa kompani të
ndryshme shqiptare (kompani private, mbasi per ato publike nuk kam bere
ende ndonje vezhgim), ku përcaktimi i roleve drejtuese apo vlerësimi i
tyre, në cdo hallkë, por jo vetëm lë shumë për të dëshiruar. Kjo
sigurisht, në nivel hierarkik apo horizontal, vlen gjithashtu edhe për
organizatat, institucionet apo shoqërinë tërësinë e saj.
Të përcaktosh rolet e komandësdhe lidershipit nuk është e lehtë. Si ti përcaktosh ato kjo është cështja..
Vet kualifikimi i termit
Leadership
është i vështirë për faktin se udhëheqja është një kombinim i
profesionalizmit dhe personalitetit. Ajo është një cilësi e lindur dhe
si e tille identifikimi i kësaj cilësie tek një individ nuk është i
menjëhershëm edhe nëse ky vihet në një situatë udheheqese si ato që
bejnë kompanitë përzgjedhëse.
Pra, në shumicën e rasteve është e
mundur që të ketë një tërësi të informacionit të ndërtuar mbi
profesionalizmin dhe një vizion sipërfaqësor të personalitetit te një
individi. Prandaj, duke mos pasur siguri në cilësitë e lidershipit dhe
menaxhimit të një personi, derisa ai të provohet është vetë kompania me
strukturën e saj, ajo që duhet të mbështetësë, në fakt, rolin e
komandës .
Lidershipi është me të vërtetë i lindur atëherë në
qoftë se shfaqja e cilësive të tij do të ndodhë qartësisht natyrshëm,
nëse individi ka hapësirat e duhura për ti treguar ato, në të kundërt
komandimi për të do të ishte një imponim dhe si i tillë i vështirë për
t'u ushtruar. Nuk është e lehtë për të gjetur njerëz, që janë në gjendje
të përdorin komandën në mënyrë korrekte dhe qe te jene në gjendje jo
vetëm për të koordinuar njerëz të tjerë, por për të mundur ti vlerësojnë
ato dhe për të nxitur në maksimum grupin për të arritur gjithmonë
performancën më të mirë.
Të gjitha këto detyra, për të gjetur
individin e përshtatëshëm, duhet ti takojnë vetë kompanisë, sepse asaj
nuk mund ti lejohet që të ketë një " bos " i cili nuk mund të
admonistrojë dot fuqinë e tij dhe nuk di ta bëjë atë fuqi të rritet .
Menaxhimin
e roleve udhëheqëse për shkak të vështirësisë dhe të rëndësisë që këta
të fundit mbajnë bëhet një pikë e rëndësishme për një realitet që do të
lulëzojë dhe do të ndjekë instinktin e tij natyrore, që është evolucioni
(zhvillimi i vazhdueshëm).
Një tjetër pikë e rëndësishme është
dimensioni i pushtetit, që u jepet individëve, si në aspektin e
madhësisë fizike, ashtu dhe në aspektin e rëndësisë strategjike, sepse
në qoftë se tashmë është e vështirë për të gjetur "udhëheqësit" e
vlefshëm, është një ndërmarrje e vështirë të gjesh njerëz të aftë për të
administruar organet e kompanive shumë të mëdha, me shumë të punesuar,
ose ndryshe me një pushtet të gjerë dhe me ndikim.
Për këtë
arsye, një kompani duhet të shqetësohen për të shpërndarë sa më shumë të
jetë e mundur kompetencat dhe përgjegjësitë, duke i lidhur të gjitha
ato me një sistem të marëdhënieve dhe të informacionit të strukturuar
dhe të monitoruar, që jep rezultate efektive dhe efikase. Pra, jo më
disa njerëz me shumë kompetenca dhe të dimensioneve të mëdha, por shumë
njerëz me kompetenca të kufizuara apo të veçanta.
Kjo qasje
ka vlera të shumta: ajo ndihmon në mënyrë të konsiderueshme menaxhimin e
fuqive të brendshme të kompanive; thjeshton rekrutimin falë thjeshtimit
të roleve dhe në fund ngrihet, pa pasur nevojë të përdorë politika të
dedikuara, ndjenja e përkatësisë në shoqëri, sepse të përgjegjësosh
njerëzit do të thotë tu japim atyre rëndësi dhe t'i bëjmë ata të ndjehen
pjesë e diçkajeje, pjesë e shoqërisë . Kjo përbën një lidhje të
konsiderueshme, që shtyn individët të japin gjithnjë e më shumë për të
mirën e shoqërisë dhe në këtë mënyrë për të mirën e tyre.
Luiza Hoxhaj
Ekonomia e zemres
"Ekonomia me e madhe eshte ekonomia e zemres"- thote Rosy Canale. Kjo do te thote se jo cdo gje kerkon para per tu realizuar. Ne shume raste me pak ose aspak para, por me shume pune, pasion, perkushtim, zemer, kreativitet mund te behen gjera te mrekullueshme. Dita e sotme ishte nje demostrim i tille.
giovedì 21 novembre 2013
mercoledì 20 novembre 2013
martedì 19 novembre 2013
Sidroma e heroit
Nje status imi ne fb
Duke ndjekur emisionin Shqip ne "Top chanell" ne diskutimin e te rinjve me bejne pershtypje disa gjera: se pari edhe tek ata ka zene vend sindroma e vjeter politike e zeros, duke perdorur termin per here te pare..per here te pare...., kur ne fakt eshte me mire te evidentojne sipas meje se cfare ishte ndryshe kete radhe..
se dyti ka zene vend sidroma e heroit, peprjekje per te marre kuroren e heroit, kush ishte i pari kush kishte merite me shume etj. Une mendoj se si gjithmone kurora, merita me e madhe i takon publikut, i cili normalisht evolon, piqet, pa mohuar vlerat dhe kontributin e organizatoreve, perkundrazi
Kurse tek pjesa e "te rriturve" ajo qe me ben pershtypje jane mbrerja e vonuar e ndergjegjes se disave dhe lotet e krokodilit tek disa te tjere
..Sipas meje dy gjera ndryshe nga heret e tjera ishin:
- nuk u lejua politika te fuste hundet, pavaresisht se ajo tentoi ta bente kete gje
-reagimi ndryshe i qeverise, ose me sakte i kryeministrit, i cili ju pergjigj pozitivisht mospranimit te publikut.
Sic e kam thene edhe ne nje status te mepareshem kete ndodhi duhet ta shohim ne pozitivitet me qellim, qe te kete nje pervoje me shume ne menyren e menaxhimit te problemeve te ngjashme, sepse si ky rast veshtire se vjen me!
se dyti ka zene vend sidroma e heroit, peprjekje per te marre kuroren e heroit, kush ishte i pari kush kishte merite me shume etj. Une mendoj se si gjithmone kurora, merita me e madhe i takon publikut, i cili normalisht evolon, piqet, pa mohuar vlerat dhe kontributin e organizatoreve, perkundrazi
Kurse tek pjesa e "te rriturve" ajo qe me ben pershtypje jane mbrerja e vonuar e ndergjegjes se disave dhe lotet e krokodilit tek disa te tjere
..Sipas meje dy gjera ndryshe nga heret e tjera ishin:
- nuk u lejua politika te fuste hundet, pavaresisht se ajo tentoi ta bente kete gje
-reagimi ndryshe i qeverise, ose me sakte i kryeministrit, i cili ju pergjigj pozitivisht mospranimit te publikut.
Sic e kam thene edhe ne nje status te mepareshem kete ndodhi duhet ta shohim ne pozitivitet me qellim, qe te kete nje pervoje me shume ne menyren e menaxhimit te problemeve te ngjashme, sepse si ky rast veshtire se vjen me!
venerdì 15 novembre 2013
Të reflektosh është vlerë!
Cdo ngjarje duhet vlerësuar në anën e saj pozitive, sepse vetëm kështu mësohemi të jemi pohues, jo mohues. Vetëm kështu mund të bëhemi. E para patëm një protestë dhe një reagim qytetar të civilizuar, gjë e cila në cdo cast u respektua nga segmentet përkatëse shtetërore, që merren me rendin dhe sigurinë.
Patëm një masë protestuese, që nuk ra preh e provokimeve, por thjesht mbrojti kauzën e saj ,e cila pati përballë një strukturë qeveritare, që mbante shënim për çfarë thuhej e kërkohej prej tyre. Mbi të gjitha pamë një kryeminister, i cili dha shpresën dhe sigurinë e madhe se qytetarët e këtij vendi do të dëgjohen e respektohen në cdo kohë në këtë vend!
Kryeminstri nuk zhgenjeu! Thjesht arsyetoi në mënyrë brilante mbi gjithëshka. Mbetet e hapur çështja se sa e përgatitur është shoqëria jonë për të përballuar sfida të mëdha. Le ta punojmë cdo ditë për këtë sfide: me dije, edukim, eksperienca të mira. Sapo e pamë një të tillë! Mbase nuk ishte zgjidhja më e mirë. Por, një gjë e di me siguri: ishte e duhura në këto momente.
Pavarësisht, këtij momenti populli shqiptar mbetet popull amerikandashës!
mercoledì 13 novembre 2013
Zona Adriatika- Ioninane
The Adriatic Sea and the contiguous
Ionian Sea are an important maritime and marine area in Europe, though quite
diverse in economic, environmental and cultural terms. Economic and social
interactions between countries and regions have been historically dense, and
are now made even stronger by the EU accession process of Western Balkan
countries. The existing maritime links, however, do not fulfil the mobility
needs of citizens, businesses and tourists. And despite the rich maritime
tradition and knowledge, innovation is driving the maritime economy only slowly
forward. Furthermore, marine and coastal ecosystems face numerous environmental
challenges as well as increasing urbanisation and traffic. Climate change and
its impacts pose mounting threats to coastal areas.
Deti Adriatik dhe
Deti Jon ne
vazhdim janë një zona detare e rëndësishme në
Europë, edhe pse mjaft e ndryshme në terma ekonomike, mjedisore dhe kulturore. Bashkëveprime ekonomike dhe sociale midis
vendeve të rajonit historikisht kanë qenë të dendura, dhe tani
janë bërë edhe më të fortë nga procesi i pranimit në BE të vendeve të Ballkanit Perëndimor. Lidhjet
ekzistuese detare, megjithatë, nuk i plotësojnë nevojat e lëvizjes se qytetarëve,
bizneseve dhe turistëve. Dhe pavarësisht
traditës së pasur detare dhe dijeive, inovacioni është duke drejtuar makinën ekonomike detare ngadalë
përpara. Për më tepër,
ekosistemet detare dhe bregdetare
duhet te përballen me sfida të shumta
mjedisore, si dhe urbanizimi në rritje
dhe trafikun. Ndryshimi i klimës dhe ndikimet e tij paraqesin kërcënime në rritje për zonat bregdetare.
domenica 10 novembre 2013
Përtej kufijve të sigurisë dhe të parashikueshmërisë
Meditim per te fituar me shume siguri ne nje situate pasigurie!
“Perënditë na krijojnë shumë surpriza: pritshmerite nuk arrihen dhe krejt papritur një zot na hap rrugën”. Euripidi.
“Perënditë na krijojnë shumë surpriza: pritshmerite nuk arrihen dhe krejt papritur një zot na hap rrugën”. Euripidi.
Pasiguritë na japin
atë ndjenjën e kontrollit të situatës prej të cilës ne nuk e pëlqejme të heqim
dorë, mbasi ne jemi gjithmonë në kërkim të sigurisë, sepse ajo arrin të na sigurojë një
ndjenjë të percaktimit dhe të pandryshueshmërisë .
Pasiguria nuk është
e mirëpranuar në kulturën tonë, për shkak se të ndjehesh i ekspozuar ndaj të panjohurës
na gjeneron një ndjenjë të thellë pafuqie. Ajo që ne nuk mund ta kuptojmë dhe nuk
mund ta shpjegojmë është për ne e errët dhe misterioze. Na mungojnë edhe fjalët
për ta përshkruar atë: ajo është e pakapshme, madje as edhe me mendime.
Të pranosh pasigurit kërkon të heqësh dore nga stabiliteti,
pandryshueshmëria, ekuilibri, kontrolli, kërkon përulësi për të thënë,
"Unë nuk e di se çfarë po ndodh. "Ajo të bën të ndihesh si fëmijët përballë
të panjohurës, duke vendosur disa pyetje, duke qenë i ndërgjegjëshëm për
injorancën e tyre dhe duke e pranuar atë.
Sipas Morin,
perfaqesues me i shquar i teorise se kompleksitetit, kontributi më i rëndësishëm
i shekullit, që lamë pas është sjellja në evidencë e kufijëve të njohjes
objektive dhe të shpresës së saj të parashikueshmërisë :
“Kontributi më i rëndësishëm i njohurive të shekullit të
njëzetë ishte njohja e kufijve të dijes. Siguri më e madhe, që na ka dhënë
është ajo e moseleminimit të pasigurive, jo vetëm në veprimet, por edhe në
dije. ( ...) Një nga pasojat kryesore të këtyre dështimeve
të dukshme, në fakt realisht të arritjeve të vet mendjes njerëzore, është të na
vendosë në kushte të përballojmë pasiguritë dhe më përgjithësisht, fatin e
pasigurt të çdo individi dhe të gjithë njerëzimit”. (Morin, 2000).
Në çdo hap të jetës
sonë ne ballafaqohemi me kufizimet që rrjedhin nga siguria e një " plani të mbaruar " - atë të njohurive ekzistuese – dhe të një
"kohe të mbyllur" - atë të parashikueshmërisë. Për të zbuluar, për të
krijuar të renë, duhet një sipërmarrje jashtë kufijve të sigurisë dhe të
parashikueshmerisë, të jesh i përgatitur për gabimet dhe tentativat e reja.
Vetëm me këtë hap
ne mund të fillojmë një rrugë përmes mënyrave të reja të mësimit dhe dijes:
është e nevojshme për të bërë disa pyetje në vend të kërkojmë disa përgjigje
shteruese, duke u vertitur kështu në një "hapësirë të hapur ", ku ne
mund të presim ndjenjën e frikës për të papriturat.
Për të hapur gardhe të papritur, është thelbësore t'iu qasemi
studimit të marrëdhënieve ndërmjet subjektit dhe objektit, ndërmjet njohësit
dhe të njohurit, për të kërkuar mundësi të reja për mësim .
Në qoftë se bota
nuk është aq e sigurt dhe e parashikueshme si ne do të donim që ajo të jetë,
nëse koha nuk është një varg i pandërprerë prej momenteve të gjithë te njejtë,
në qoftë se hapësira nuk është një fushë e rrethuar, nëse racionaliteti nuk
është i vetmi mjet i mundëshëm për dijen, jemi ndoshta duke e zbuluar ate përgjatë rrugës së jetës, sigurisht së bashku. Dija, trasparenca, dialogu jane disa nga ato mjetet qe ta japin sigurine e nevojeshme dhe te mundesojne nje parashikueshmeri relative.
martedì 5 novembre 2013
Zhvillim kaotik
Kjo shkolle nuk eshte ndertuar ne vitet 80, por eshte prishur ne vitet 80' per t'ia lene vendin asaj qe ne Vlore njihet me emrin : Shetitorja e Nedinit!
Po bej nje korrigjim: shkolla nuk eshte e viteve 80, por e viteve gjashtedhjete, ne mos e viteve 50 si shkolle. Si ndertim ishte e kohes se italise. une aty kam bere shkollen tetevjecare. Shkolla Zenel Murraj ishte shkolla me e bukur e Vlores, megjithese e vogel dhe nje kateshe. Trualli i shkolles nuk perben as nje te treten e ndertimit. Pjesen tjeter ja kane marre detit, pra publikes, duke zhdukur pllaken e fameshme te gurit, ku behej celja e sezonit te notit, dhe duke u bere shembull egzemplar me rrethimin e shkembit te doktorit. Do hyjne ne histori se kane bere gardhin e pare ne det! Aty tradicionalisht ka qene vetem shtepia e Totajve, ngjitur me murin e shkolles sone. Ajo zone bukur tani mbetet vetem nje kutjim. Ky eshte nje nga mekatet qe i behet natyres ne emer te zhvillimit, por nje zhvillimi kaotik ama.
Po bej nje korrigjim: shkolla nuk eshte e viteve 80, por e viteve gjashtedhjete, ne mos e viteve 50 si shkolle. Si ndertim ishte e kohes se italise. une aty kam bere shkollen tetevjecare. Shkolla Zenel Murraj ishte shkolla me e bukur e Vlores, megjithese e vogel dhe nje kateshe. Trualli i shkolles nuk perben as nje te treten e ndertimit. Pjesen tjeter ja kane marre detit, pra publikes, duke zhdukur pllaken e fameshme te gurit, ku behej celja e sezonit te notit, dhe duke u bere shembull egzemplar me rrethimin e shkembit te doktorit. Do hyjne ne histori se kane bere gardhin e pare ne det! Aty tradicionalisht ka qene vetem shtepia e Totajve, ngjitur me murin e shkolles sone. Ajo zone bukur tani mbetet vetem nje kutjim. Ky eshte nje nga mekatet qe i behet natyres ne emer te zhvillimit, por nje zhvillimi kaotik ama.
Iscriviti a:
Post (Atom)