Nga 4-7 tetor 2010 u zhvillua ne Bruksel edicioni i 8-te i Open Days: Java europiane e rajoneve dhe qyteteve.
Komisioni europian ne bashkepunim me rajonet dhe qytetet ne gjithe Europen, ndermarrje, banka, shoqata nderkombetare dhe organizata akademike organizoj ne kete jave rreth 100 seminare dhe Workshop, debate me eksperte si dhe zhvilloi mundesi networking per rreth 1000 pjesemarres.
Qendra e takimeve te Open Days ishte prane selise se CDR. Gjithashtu u organizuan edhe dy “fshatra tematike”, ne te cilet u prezantuan praktikat me te mira si dhe inisiativa lokale ne fushen e ndryshimeve klimatike dhe te bashkepunimit nderkufitar ne Europe. Per ti dhene rendesine si dhe publicitetin e duhur po prane ketij komiteti ishte akomoduar qendra e shtypit e Open Days per 250-300 gazetare. Open Days eshte nje organizim i pervitshem i Komitetit rajonal te Asamblese se perfaqesuesve lokale dhe rajonale te UE si dhe nga drejtimi i pergjitheshem i Politikave rajonale te Komisionit europian.
Edicioni i 2010 perfshiu 28 partnerariate rajonale, te cilat organizuan rreth 130 takime dhe seminare, te zhvilluara ne Bruksel dhe nje pjese e tyre nga komunitetet rajonale.
Ne qender te kesaj jave te tete europiane te rajoneve dhe qyteteve ishin reformat e politikes se kohezionit mbas 2013 si dhe dimensioni lokal i Strategjise Europa 2020. Workshopet dhe seminaret u perqendruan pereth tre temave qendrore: Konkurrence; kooperim dhe kohezion., duke vendosur ne evidence preokupacionet dhe kerkesat e rajoneve dhe te qyteteve ne veshtrimin e adaptimit nga ana e Komisionit europian te Relacionit te peste mbi kohezionin. Ky diskutim do te influencoj ne reflektimin e Komisionit mbi politikat qe do te adaptoj mbas 2013.
Open Days perfshin Paralmentin europian, ndermarrjet e sektorit privat si dhe institucionet financiare . Keto te fundit i japin me shume vizibilitet rolit qe partneraiati public/privat mund te luaj ne zhvillimin e nje “ekonomie me te gjelber” si dhe ate te “kooperimit territorial”, argumenta keto qe ishin ne qender te dy “fshatrave tematike” te organizuar nga Komiteti I Rajoneve.
Pervec kesaj Universiteti i Open Days (nje strukture qe bashkon, studiues, kerkues ne fushen e zhvillimit rajonal dhe urban, perballuan temen e politikes se kohezionit te UE nga kendeveshtrimi akademik.
Ne Open Days morren pjes erreth 6000 pjesemarres perfaqesues te enteve locale, rajonale dhe kombetare, te botes akademike, Te KE dhe te organeve te informacionit.
Nen moton” “Europa ne rajonin/qytetin tone u organizuan dhe 200 manifestime lokale ne te gjithe europen me synimin perfshirjen e nje publiku prej 25 mije pjesemarres.
Keto tema terhoqen interesin tim per shkake se eshte nje drejtim i politikeberjes ne te cilen duhet te investohemi me shume.
Liria eshte si deti. Nuk mund te jete e mbyllur dhe si deti nje njeri i lire eshte perhere i tille. (Humbert du Charbon) Ne se vendosni te jeni te lire, ju nevojitet vetem nje gje: kurajo per te qene vertet te tille.
Search This Blog
Monday, October 11, 2010
Saturday, August 21, 2010
Le ombre lunghe del ‘900. Perché la Storia non è finita
di Michela Spartera il 12 agosto 2010
In “Le ombre lunghe del Novecento” (Mondadori 2010), Valerio Castronovo dimostra che quello della “fine della Storia”, teorizzato all’indomani del crollo del regime sovietico, era stato un grande abbaglio.
La Storia, da allora, non ha infatti mai arrestato la sua corsa.
Prima della caduta del muro di Berlino, Francis Fukuyama, politologo americano di origini giapponesi, aveva affascinato molti con la sua tesi annunciata nel saggio “The End of History”. Con quel titolo Fukuyama “intendeva rilevare che sia le ideologie totalitarie sia quelle liberali e socialdemocratiche avevano fatto il loro tempo“, aprendo così di fatto la strada ad una supremazia indiscussa del modello di democrazia occidentale ad economia di mercato a leadership statunitense; “in pratica, la globalizzazione con le sue maglie avvolgenti, annullando le distanze geografiche, avrebbe assecondato, insieme all’intensificazione delle relazioni commerciali, lo sviluppo dei rapporti di cooperazione fra i diversi Stati e la progressiva democratizzazione degli ordinamenti politici là dove essa non aveva ancora avuto modo di affermarsi“.
Il corso della Storia avrebbe da quel momento smesso di procedere in maniera tortuosa, e si sarebbe incamminata su di una strada univoca che, sulla scia dell’iperpotenza mondiale americana, (la quale avrebbe in tal modo coronato il suo “destino manifesto”), avrebbe in sostanza visto realizzarsi il suo “happy end”. Ma ben presto questa tesi, (che proprio perché apparsa precedentemente al crollo del muro di Berlino assunse i connotati di vera veggenza) nonostante il largo eco guadagnato, venne smentita.
La Storia del dopo ‘89, come appare chiaramente nell’analisi dell’Autore, non assomiglia affatto ad un cammino lineare verso i valori e i sistemi politico-economici propugnati dall’Occidente. Sono cambiati gli scenari, in parte sono mutati gli attori dato che di nuovi ne sono apparsi ed altri hanno cambiato il loro volto, ma il procedere a volte imprevedibile della Storia ha impedito quell’happy end in cui “si dava per assodato che la democrazia e l’economia di mercato avrebbero proceduto a braccetto, l’una strettamente intrecciata all’altra di modo da moltiplicarne potenzialità e forza d’attrazione”.
Valerio Castronovo ci racconta così in questo saggio, delineando un quadro esauriente, le problematiche che hanno impedito quell’improbabile happy end: dall’esplosione del nazionalismo etnico all’irruzione del fondamentalismo islamico. E, ancora, dal trauma dell’11 settembre e della comparsa alla ribalta della Storia del terrorismo ai dilemmi della globalizzazione, sino a ricostruire i motivi di quel ciclone finanziario che ha dissestato negli ultimi anni le economie del globo ed ha messo in dubbio la validità di quelle “regole del gioco” che fino ad allora apparivano incontestabili ed immodificabili. Non mancano le analisi del ruolo dei nuovi grandi attori sulla scena mondiale, dalla Cina, all’India, al Brasile di Lula, al Venezuela di Chàvez, o l’illustrazione di quella ridefinizione in atto degli equilibri geopolitici a livello di macroaree e su scala globale.
Uno scritto utile a comprendere le dinamiche di questi ultimi vent’anni, per risalire alla radice e capire i motivi di alcune problematiche cui l’Occidente, in alcuni casi, si trova ancora a far fronte. Un saggio che, nello spiegarci il perché sia stata un’ illusione quella della “fine della Storia”, pone in luce le sfide e le insidie che attendono ancora il corso degli eventi.
Valerio Castronovo ha insegnato Storia moderna all’Università Statale di Milano e Storia contemporanea all’Università di Torino. Direttore scientifico della rivista di scienze e storia “Prometeo”, già collaboratore alle pagine culturali della “Repubblica”, dal 2000 è editorialista del “Sole 24 Ore”. Ha curato l’edizione italiana della Cambridge Economic History (Einaudi 1974-1992), La società contemporanea (UTET 1987, con Luciano Gallino) e Storia dell’economia mondiale (Laterza 1996-2002). Fra i suoi libri più recenti: L’eredità del Novecento (Einaudi 2000), Le paure degli italiani (Rizzoli 2004), L’avventura dell’unità europea (Einaudi 2004), Un passato che ritorna. L’Europa e la sfida dell’Asia (Laterza 2006) e Piazza e caserme. I dilemmi dell’America Latina (Laterza 2007).
Autore: Valerio Castronovo
Titolo: Le ombre lunghe del Novecento. Perché la Storia non è finita
Editore: Mondadori
Anno di pubblicazione: 2010
In “Le ombre lunghe del Novecento” (Mondadori 2010), Valerio Castronovo dimostra che quello della “fine della Storia”, teorizzato all’indomani del crollo del regime sovietico, era stato un grande abbaglio.
La Storia, da allora, non ha infatti mai arrestato la sua corsa.
Prima della caduta del muro di Berlino, Francis Fukuyama, politologo americano di origini giapponesi, aveva affascinato molti con la sua tesi annunciata nel saggio “The End of History”. Con quel titolo Fukuyama “intendeva rilevare che sia le ideologie totalitarie sia quelle liberali e socialdemocratiche avevano fatto il loro tempo“, aprendo così di fatto la strada ad una supremazia indiscussa del modello di democrazia occidentale ad economia di mercato a leadership statunitense; “in pratica, la globalizzazione con le sue maglie avvolgenti, annullando le distanze geografiche, avrebbe assecondato, insieme all’intensificazione delle relazioni commerciali, lo sviluppo dei rapporti di cooperazione fra i diversi Stati e la progressiva democratizzazione degli ordinamenti politici là dove essa non aveva ancora avuto modo di affermarsi“.
Il corso della Storia avrebbe da quel momento smesso di procedere in maniera tortuosa, e si sarebbe incamminata su di una strada univoca che, sulla scia dell’iperpotenza mondiale americana, (la quale avrebbe in tal modo coronato il suo “destino manifesto”), avrebbe in sostanza visto realizzarsi il suo “happy end”. Ma ben presto questa tesi, (che proprio perché apparsa precedentemente al crollo del muro di Berlino assunse i connotati di vera veggenza) nonostante il largo eco guadagnato, venne smentita.
La Storia del dopo ‘89, come appare chiaramente nell’analisi dell’Autore, non assomiglia affatto ad un cammino lineare verso i valori e i sistemi politico-economici propugnati dall’Occidente. Sono cambiati gli scenari, in parte sono mutati gli attori dato che di nuovi ne sono apparsi ed altri hanno cambiato il loro volto, ma il procedere a volte imprevedibile della Storia ha impedito quell’happy end in cui “si dava per assodato che la democrazia e l’economia di mercato avrebbero proceduto a braccetto, l’una strettamente intrecciata all’altra di modo da moltiplicarne potenzialità e forza d’attrazione”.
Valerio Castronovo ci racconta così in questo saggio, delineando un quadro esauriente, le problematiche che hanno impedito quell’improbabile happy end: dall’esplosione del nazionalismo etnico all’irruzione del fondamentalismo islamico. E, ancora, dal trauma dell’11 settembre e della comparsa alla ribalta della Storia del terrorismo ai dilemmi della globalizzazione, sino a ricostruire i motivi di quel ciclone finanziario che ha dissestato negli ultimi anni le economie del globo ed ha messo in dubbio la validità di quelle “regole del gioco” che fino ad allora apparivano incontestabili ed immodificabili. Non mancano le analisi del ruolo dei nuovi grandi attori sulla scena mondiale, dalla Cina, all’India, al Brasile di Lula, al Venezuela di Chàvez, o l’illustrazione di quella ridefinizione in atto degli equilibri geopolitici a livello di macroaree e su scala globale.
Uno scritto utile a comprendere le dinamiche di questi ultimi vent’anni, per risalire alla radice e capire i motivi di alcune problematiche cui l’Occidente, in alcuni casi, si trova ancora a far fronte. Un saggio che, nello spiegarci il perché sia stata un’ illusione quella della “fine della Storia”, pone in luce le sfide e le insidie che attendono ancora il corso degli eventi.
Valerio Castronovo ha insegnato Storia moderna all’Università Statale di Milano e Storia contemporanea all’Università di Torino. Direttore scientifico della rivista di scienze e storia “Prometeo”, già collaboratore alle pagine culturali della “Repubblica”, dal 2000 è editorialista del “Sole 24 Ore”. Ha curato l’edizione italiana della Cambridge Economic History (Einaudi 1974-1992), La società contemporanea (UTET 1987, con Luciano Gallino) e Storia dell’economia mondiale (Laterza 1996-2002). Fra i suoi libri più recenti: L’eredità del Novecento (Einaudi 2000), Le paure degli italiani (Rizzoli 2004), L’avventura dell’unità europea (Einaudi 2004), Un passato che ritorna. L’Europa e la sfida dell’Asia (Laterza 2006) e Piazza e caserme. I dilemmi dell’America Latina (Laterza 2007).
Autore: Valerio Castronovo
Titolo: Le ombre lunghe del Novecento. Perché la Storia non è finita
Editore: Mondadori
Anno di pubblicazione: 2010
Thursday, August 5, 2010
Sunday, August 1, 2010
Impenjim me i madh per te mbrojtur te drejtat e grave
Ne seksionin substancial te Keshillit te UM Mer ... 2010 te keshillit ekonomik dhe social, segment i nivelit te larte mbi aktualizimin e objektivave dhe impenjimeve te kordinuara ne nivel nderkombetar vecanerisht ato te barazise gjinore dhe te vleresimit te grave.
Ky sesion ka rendesi te vecante sepse pergatit kreret boterore mbi objektivat e zhvillimit te Mijevjecarit ( Millenium Development Goals (Mdg), i pritshem prej kohesh. Te gjitha grate dhe vajzat e interesuar per Mdg aspirojne nje njohje me te madhe te vlerave te veta dhe te barazise pervec referimit te dinjitetit te rolit te tyre ne zhvillim.
Cdo lloj vendimi mbi kete ceshtje do te jete jo i plote ne se nuk garanton progresin e grave, te cilat jane agjente dinamike te zhvillimit ne familje, ne shoqeri dhe ne bote.
Qe kur lideret boterore kane impenjuar qeverite e tyre me objektiva ambicioz te realizimit te Mdg, kane qene permbushur progrese te dukshem ne inkludimin e vizionit te grave ne zhvillimin si te politikave kombetare ashtu edhe te atyre shumepaleshe (multilaterale). Edhe ato vende qe jane mbrapa ne shume aspekte te zhvillimit jane duke i akorduar nje rendesi me te madhe rolit te grave ne jeten publike, vecanerisht ne arenen politike.
Vleresimi i grave presupozon dinjitet universal njerezor, dhe keshtu nje dinjitet te cdo individi.
Ky koncept implikon komplementaritetin midis burrave dhe grave, qe do te thote barazi ne diference, ku barazia dhe diferenca bazohen ne te dhenat biologjike, te shprehura tradicionalisht nga sensibilitetit mashkullor dhe femeror dhe mbi primatin personal.
Koncepti sheh dhe rolin per te (assumere) per te zhvilluar ne shoqeri.. Ne kete rast barazia nuk eshte uniformitet dhe diferenca nuk eshte pabarazi.
Vleresimi i grave per zhvillim do te thote edhe te njohesh vlerat dhe talentin e cdo gruaje dhe eshte e theksuar nepermjet ofertes se nje asistence me te mire shendetesore, edukative dhe barazi shansesh.
Vleresimi i garve eshte respekt i dinjitetit te tyre, qe do te thote edhe te nderosh aftesite tyre, te cilat duhet te sherbejne dhe ti dedikohen shoqerise dhe familjes nepermjet memesise qe implikon nje dashuri ( abnegato e accudente)...
Altruizmi, dedikimi dhe sherbimi ndaj te tjereve jane aspekte te shendetshem dhe kontribuojne ne dinjitetin personal.
Ne se dashuria per jeten shtepiake mund te konsiderohet nje dhurate e vecante e nenave ne ushqimin e nje raporti autentik, nderpesonal ne familje dhe shoqeri, atehere duhet te marrin vemendje, qe drejtesisht meritojne per ndertimin e nje pune te pajtueshme me familjen (bashkeshortet) per aresye familjeje dhe te rishperndarjes e te punes.
Verehet me shqetesim, qe pabarazia midis individeve, midis vendeve prosperon dhe qe persistojne forma te ndryshme te diskriminimit, shfrytezimit dhe (oppressione) te grave dhe vajzave, qe duhet te perballohen nepermjete ofertes se masave te mbikqyrjes sociale te pershtateshme ndaj tyre siaps kontekstit kombetar. Ne nje artikull qe mban datene 6 marsit 2010 te New York Times, qe masin pabarazine gjinore te titulluar “ The World’s Best Cantries for Women” treguesi GEI te Social Watsch citohet per faktin se shohim qe diferenca midis burrave dhe grave dhe jo situata apsolute e gjendjes se grave eshet ajo qe tregon se vendet ne zhvillim jane shume me te avancuara se sa ato te industrializuara ne treguesit ekonomik ne raportin ekesaj barazie.
Ne sektorin shendetesor te eleminohen pabarazite midis burrave dhe grave per te shtuar aftesite e ketyre te fundit per te marre kujdes mbi vete mbi te gjitha duke marre nje asistence te pershateshme shendetesore.
Studimet shkencore kane deshmaur nje permiresim te dukshem ne reduktimin e vdekshemerise se nenes dhe foshnjave, duke rritur rendesine e komplementaritetit ne investimin ne fusha te tjera te rendesishme per grate dhe vajzat midis te cilave te ushqyerit, shendeti i pergjitheshem dhe edukimin.
Progresi i vertet i grave dhe vajzave nuk duhet tr arrihet duke u koncentruar mbi ceshtje specifike shendetesore, dhe duke lene te tjerat, por duke promovuar shendetin e tyre ne pergjithesi. Kjo implikon domosdoshmerisht nje vemendje me te madhe kundrejt semundjeve specifike femerore.
Vleresimi ekonomik i grave dhe vajzave eshte esencial per zhvillimin ekonomik te familjeve dhe te shoqerise. Aksesi ne toke dhe ne pasuri, ne kredi dhe ne barazi shansesh relativisht ndaj sherbimeve financiare per grate kontribuojne per te garantuar stabilitetin e tyre ekonomik. Ne kete proces, familjet dhe komunitetet duhet te mbeshtesin kete ndermarrje.
Nuk shkon (traskurrare) dimensioni etik te zhvillimit te grave , te vleresimit te tyre ekonomik pervecse ndaj sherbimeve familjare.
Ne menyre tragjike dhuna ndaj grave, ne vecanti brenda mureve te shtepise apo ne vendin e tyre te punes dhe diskriminimi professional edhe persa i perkete rishperndarjes dhe pensionit jane preokupacione ne rritje.
Fale poltikave kombetare te perbashketa dhe sistemeve ligjore, autoret e dhunes ndaj grave duhet te jene te sigurte nga drejtesia dhe grate duhet te kene te drejten e reabiltitimit. Grave dhe vajzave nevojitet tu garantohet nje gezim i plote i te drejtave civile, politike, ekonomike, sociale dhe kulturore, perfshire barazine ne aksesin ndaj edukimit dhe asistencen shendetesore
Ne duhet te mbeshtetim inisiativen ne favor te ketyre te drejtave te
grave dhe vajzave emigrante, refugjate dhe te paafta.
Duhet te promovojme fushate sensibilizimi mbi te drejtat njerezore sidomos per grate dhe vajzat, qysh nga ditet e para te shkolles edhe nepermjet nje edukimi formal. Shoqeria civile, shoqatat feministe dhe oragnizatat e bazuara mbi besimin munden te kontribuojne shume ne perhapjen e dijes mbi te drejtat njerezore dhe edukimin cilesor.
Ne konkluzion: Sa me shume dinjitet ndaj grave. Kjo do te jete prove ne familje, komunitet dhe shoqeri. Vetem ne kete rast ato do te prosperojne realisht
Ky sesion ka rendesi te vecante sepse pergatit kreret boterore mbi objektivat e zhvillimit te Mijevjecarit ( Millenium Development Goals (Mdg), i pritshem prej kohesh. Te gjitha grate dhe vajzat e interesuar per Mdg aspirojne nje njohje me te madhe te vlerave te veta dhe te barazise pervec referimit te dinjitetit te rolit te tyre ne zhvillim.
Cdo lloj vendimi mbi kete ceshtje do te jete jo i plote ne se nuk garanton progresin e grave, te cilat jane agjente dinamike te zhvillimit ne familje, ne shoqeri dhe ne bote.
Qe kur lideret boterore kane impenjuar qeverite e tyre me objektiva ambicioz te realizimit te Mdg, kane qene permbushur progrese te dukshem ne inkludimin e vizionit te grave ne zhvillimin si te politikave kombetare ashtu edhe te atyre shumepaleshe (multilaterale). Edhe ato vende qe jane mbrapa ne shume aspekte te zhvillimit jane duke i akorduar nje rendesi me te madhe rolit te grave ne jeten publike, vecanerisht ne arenen politike.
Vleresimi i grave presupozon dinjitet universal njerezor, dhe keshtu nje dinjitet te cdo individi.
Ky koncept implikon komplementaritetin midis burrave dhe grave, qe do te thote barazi ne diference, ku barazia dhe diferenca bazohen ne te dhenat biologjike, te shprehura tradicionalisht nga sensibilitetit mashkullor dhe femeror dhe mbi primatin personal.
Koncepti sheh dhe rolin per te (assumere) per te zhvilluar ne shoqeri.. Ne kete rast barazia nuk eshte uniformitet dhe diferenca nuk eshte pabarazi.
Vleresimi i grave per zhvillim do te thote edhe te njohesh vlerat dhe talentin e cdo gruaje dhe eshte e theksuar nepermjet ofertes se nje asistence me te mire shendetesore, edukative dhe barazi shansesh.
Vleresimi i garve eshte respekt i dinjitetit te tyre, qe do te thote edhe te nderosh aftesite tyre, te cilat duhet te sherbejne dhe ti dedikohen shoqerise dhe familjes nepermjet memesise qe implikon nje dashuri ( abnegato e accudente)...
Altruizmi, dedikimi dhe sherbimi ndaj te tjereve jane aspekte te shendetshem dhe kontribuojne ne dinjitetin personal.
Ne se dashuria per jeten shtepiake mund te konsiderohet nje dhurate e vecante e nenave ne ushqimin e nje raporti autentik, nderpesonal ne familje dhe shoqeri, atehere duhet te marrin vemendje, qe drejtesisht meritojne per ndertimin e nje pune te pajtueshme me familjen (bashkeshortet) per aresye familjeje dhe te rishperndarjes e te punes.
Verehet me shqetesim, qe pabarazia midis individeve, midis vendeve prosperon dhe qe persistojne forma te ndryshme te diskriminimit, shfrytezimit dhe (oppressione) te grave dhe vajzave, qe duhet te perballohen nepermjete ofertes se masave te mbikqyrjes sociale te pershtateshme ndaj tyre siaps kontekstit kombetar. Ne nje artikull qe mban datene 6 marsit 2010 te New York Times, qe masin pabarazine gjinore te titulluar “ The World’s Best Cantries for Women” treguesi GEI te Social Watsch citohet per faktin se shohim qe diferenca midis burrave dhe grave dhe jo situata apsolute e gjendjes se grave eshet ajo qe tregon se vendet ne zhvillim jane shume me te avancuara se sa ato te industrializuara ne treguesit ekonomik ne raportin ekesaj barazie.
Ne sektorin shendetesor te eleminohen pabarazite midis burrave dhe grave per te shtuar aftesite e ketyre te fundit per te marre kujdes mbi vete mbi te gjitha duke marre nje asistence te pershateshme shendetesore.
Studimet shkencore kane deshmaur nje permiresim te dukshem ne reduktimin e vdekshemerise se nenes dhe foshnjave, duke rritur rendesine e komplementaritetit ne investimin ne fusha te tjera te rendesishme per grate dhe vajzat midis te cilave te ushqyerit, shendeti i pergjitheshem dhe edukimin.
Progresi i vertet i grave dhe vajzave nuk duhet tr arrihet duke u koncentruar mbi ceshtje specifike shendetesore, dhe duke lene te tjerat, por duke promovuar shendetin e tyre ne pergjithesi. Kjo implikon domosdoshmerisht nje vemendje me te madhe kundrejt semundjeve specifike femerore.
Vleresimi ekonomik i grave dhe vajzave eshte esencial per zhvillimin ekonomik te familjeve dhe te shoqerise. Aksesi ne toke dhe ne pasuri, ne kredi dhe ne barazi shansesh relativisht ndaj sherbimeve financiare per grate kontribuojne per te garantuar stabilitetin e tyre ekonomik. Ne kete proces, familjet dhe komunitetet duhet te mbeshtesin kete ndermarrje.
Nuk shkon (traskurrare) dimensioni etik te zhvillimit te grave , te vleresimit te tyre ekonomik pervecse ndaj sherbimeve familjare.
Ne menyre tragjike dhuna ndaj grave, ne vecanti brenda mureve te shtepise apo ne vendin e tyre te punes dhe diskriminimi professional edhe persa i perkete rishperndarjes dhe pensionit jane preokupacione ne rritje.
Fale poltikave kombetare te perbashketa dhe sistemeve ligjore, autoret e dhunes ndaj grave duhet te jene te sigurte nga drejtesia dhe grate duhet te kene te drejten e reabiltitimit. Grave dhe vajzave nevojitet tu garantohet nje gezim i plote i te drejtave civile, politike, ekonomike, sociale dhe kulturore, perfshire barazine ne aksesin ndaj edukimit dhe asistencen shendetesore
Ne duhet te mbeshtetim inisiativen ne favor te ketyre te drejtave te
grave dhe vajzave emigrante, refugjate dhe te paafta.
Duhet te promovojme fushate sensibilizimi mbi te drejtat njerezore sidomos per grate dhe vajzat, qysh nga ditet e para te shkolles edhe nepermjet nje edukimi formal. Shoqeria civile, shoqatat feministe dhe oragnizatat e bazuara mbi besimin munden te kontribuojne shume ne perhapjen e dijes mbi te drejtat njerezore dhe edukimin cilesor.
Ne konkluzion: Sa me shume dinjitet ndaj grave. Kjo do te jete prove ne familje, komunitet dhe shoqeri. Vetem ne kete rast ato do te prosperojne realisht
Saturday, July 31, 2010
Ekonomia dhe politika
Eshte politika e mire qe ben ekonomin e mire. Shpesh politikologet, sociologet dhe ekonomistet perplasen mbi ate se cfare nevojitet te behet per te pasur nje ekonomi te shendeteshme, ne rritje, konkurruese, e afte te siguroje mundesi dhe te drejta per anetaret e komunitetit
Ne kete perspektive ka nje konsensus te pergjitheshem mbi rrugen qe eshte e nevojeshme te pershkohet per te bere qe te rritet ne te njejten kohe mireqenia ekonomike dhe karakteristikat themelore te shoqerise sone, lirise dhe sigurise. Por ne se rruga eshte e percaktuar perse nuk ndermerret me vendosmeri.
Vemendja duhet te perqendrohet mbi dimensionet ndernacionale te politikave qe vendosin per hapjen e tregetise boterore, te levizjes nderkombetare te burimeve njerezore, mbi politikat qe rregullon pjeserisht funksionimin e ekonomise dhe shoqerise, menyren e saj te stabilizimit te maredhenieve me subjektet pergjegjese te krijimit te pasurise, ndermarrjet, dhe rolin e tij te programimit te te ardhmes se lidershipit
Ne kete perspektive ka nje konsensus te pergjitheshem mbi rrugen qe eshte e nevojeshme te pershkohet per te bere qe te rritet ne te njejten kohe mireqenia ekonomike dhe karakteristikat themelore te shoqerise sone, lirise dhe sigurise. Por ne se rruga eshte e percaktuar perse nuk ndermerret me vendosmeri.
Vemendja duhet te perqendrohet mbi dimensionet ndernacionale te politikave qe vendosin per hapjen e tregetise boterore, te levizjes nderkombetare te burimeve njerezore, mbi politikat qe rregullon pjeserisht funksionimin e ekonomise dhe shoqerise, menyren e saj te stabilizimit te maredhenieve me subjektet pergjegjese te krijimit te pasurise, ndermarrjet, dhe rolin e tij te programimit te te ardhmes se lidershipit
Agenda digitale: Plani i veprimit te Komisionit
Komisioni Europian ka prezantuar nje Agende europiane dixhitale, aktualizimi i te ciles do te duhej te jape nje kontribut te rendesishem ne rritjen dhe shperndarjen e perfitimeve qe derivojne nga era digitale te gjitha shtresave sociale. Ne 15 vitet e fundit teknologjia e informacionit dhe e komunikimit kane percaktuar tashme aresyen e shtimit te produktivitetit ne Europe dhe eshte e mundeshme qe kjo tendence te jete gjithnje ne rritje.
Ne Agende tregohen shtate zona prioritare te verpimeve: Krijimi i nje tregu te perbashket dixhital, nje nderveprim me i ngushte, nje besim me i madh ne internet dhe ne sigurine e tij, nje akses shume me i shpejte ne internet, investime me konsistente ne sektorin e kerkimit dhe zhvillimit, nje permiresim i alfabetizimit dhe te perfshirjes dixhitale, perdorimi i teknologjise se informacionit dhe te komunikimit per te mbeshtetur sfidat qe shoqeria duhet te perballoj si ndryshimet klimatike dhe plakja demografike.
Ne keto shtate aksione, Agenda dixhitale parashikon 100 nderhyrje te follow-up, nga keto 31 do te jene te karakterit legjislativ. Agenda dixhitale perben nja nga shtate inisiativat qe do te ndermerren ne kuadrin e Strategjise Europa 2020 per nje rritje inteligjente, te qendrueshme dhe perfshirese. Ballafaqimi me keto sfida eshet domosdoshmeri per cdo vend te zhvilluar pao ne zhvillim, anetar apo aspirant per anetaresim ne Europe.
Ne Agende tregohen shtate zona prioritare te verpimeve: Krijimi i nje tregu te perbashket dixhital, nje nderveprim me i ngushte, nje besim me i madh ne internet dhe ne sigurine e tij, nje akses shume me i shpejte ne internet, investime me konsistente ne sektorin e kerkimit dhe zhvillimit, nje permiresim i alfabetizimit dhe te perfshirjes dixhitale, perdorimi i teknologjise se informacionit dhe te komunikimit per te mbeshtetur sfidat qe shoqeria duhet te perballoj si ndryshimet klimatike dhe plakja demografike.
Ne keto shtate aksione, Agenda dixhitale parashikon 100 nderhyrje te follow-up, nga keto 31 do te jene te karakterit legjislativ. Agenda dixhitale perben nja nga shtate inisiativat qe do te ndermerren ne kuadrin e Strategjise Europa 2020 per nje rritje inteligjente, te qendrueshme dhe perfshirese. Ballafaqimi me keto sfida eshet domosdoshmeri per cdo vend te zhvilluar pao ne zhvillim, anetar apo aspirant per anetaresim ne Europe.
Subscribe to:
Posts (Atom)