Me shume emigrante, me shume krime? Varet nga politika

Rezultatet e nje kerkimi ne Mbreterine e Bashkuar demostrojne se prezenca e emigranteve jo domosdoshmerisht trasformohet ne nje rritje te nivelit te kriminalitetit. Perkundrazi. Ne se te huajve ju lejohet liria e hyrjes dhe daljes nga vendet pritese, te punojne me rregulla dhe te zgjedhin lirisht tregun e punes, ne te cilin te perfshihen, nuk rregjistrohen efekte negative nga pikepamja e kriminalitetit. Kur politika migratore ju mohon atyre keto mundesi, ata mund te perfundojne duke zgjedhur aktivitete kriminale per ti bere balle nevojave te jeteses (ushqyerjes). Me ne fund jo te gjitha rrufete bien mbi emigrantet. Ky mendoj se eshte nje kapercim pozitiv ne mentalitetin e poppullsive te vendeve pritese ndaj emigranteve.
Nuk ekziston nje lidhje pergjithesisht e vlefeshme midis kriminalitetit dhe emigracionit. Niveli i kriminalitetit ne nje kolektivitet varet nga nje sere faktoresh: I pari eshte mbi te gjitha se cfare kuptojme me krime dhe se dyti raporti i perqindjes se krimeve te ndodhura sipas statistikave kundrejte atyre te kryera. Te dhenat statistike pastaj i korrespondojme me perceptimin e ketij fenomeni nga ana e njerezve. Mbas kesaj hyrjeje mund te thuhet qe emigracioni mund ta shtoje apo mund ta pakesoje nivelin e kriminalitetit, gje e cila varet nga cilesia e emigracionit. Shpesh beht gabimi ti konsiderosh emigracionin vetem nen aspektin sasior , duke injoruar ate cilesor, qe nuk eshte e nje rendesie me te vogel.
Nevojitet te ndahen qytetaret: Kjo e ekzistences se emigranteve keqberes eshte nje e vertet parciale, por ama nje vertet. Kush nuk ka dhe nuk gjen mjete mbijetese tenton lehtesisht te behet nje keqberes. Por eshte po kaq e vertet, qe behet fjale edhe per te lindur te tille (keqberes), si ne rastin e italianeve, franceze britanike etj. Puna eshte qe per nje grusht vota ushqehet ksenofobia dhe perfundon duke krijuar psikoza tek njerezit se gjoja gjithe emigrantet jane keqberes apo se gjithe krimet i kryejne emigrantet. Per ajo qe me duket mua me e drejte eshte t'i ndaj njerezit ne te ndershem dhe ne te pandershem, duke i konsideruar sipas fajeve apo veprimeve qe kryejne. Por politka(rasti italian psh) tenton t'a interpretoj ligjin per miqte, ndersa e aplikon per armiqte.
Ne se emigracioni do te vazhdoj te trajtohet nga qeveria si nje “problem emergjence” dhe i shndruar ne celes te kriminalizimit ideologjik dhe elektoral”, kriza ekonomike do te fshije edhe ato pak te drejta qe u kane mbetur emigranteve. Jane fjalet e Sergio Giovagnoli gjate nderhyrjes se tij ne prezantimin e raportit te Social Watch i cili ka nenvizuar se te besh qe te kaloj ne opinionin publike figura e emigrantit si kriminel pa mundesi per tu degjuar dhe duke u paraqitur si te rrezikshem si dhe te pakonsiderueshem.
Ai kritikon qeverine qe i kavaleron ceshtjes se klandestineve sepse eshte gjithe kohen ne fushate elektorale dhe nuk konsideron qe te mohosh te drejten e votes se kater milion emigranteve qe jetojne ne menyre te rregullt ne Itali, qe paguajne taksa dhe i kane femijet ne te njejtat shkolla me femijet tane eshte nje prapambetje ne raport me demokracine moderne.
Emigracioni: Besoj se kushdo ndihet i gjykuar padrejtesisht, i paragjykuar ne cdo levizje, objekt i cdo ngjarje te keqe, heret apo vone do te behet keqberes jo vetem ekstrakomunitar qofte.
Do te ishte nje gje e mire te vizitoje muzeun e Elies Island (NY) mbi emgracionin: shoqatat e punes te viteve 900 e kishin kuptuar qe emigracioni jo i interguar ishte vertet i rrezikshem, jo vetem per emigrantet ne vetvete. Hartuesit e atyre politikave megjithese nuk do te kene qene ekonomiste te medhenje, por ishin 110 vjete perpara ne te gjitheve kur organizonin kurse mbi te drejtat, te gjuhes opo profesionale si dhe integrim per femijet. Ne kete menyre krijohen qytetaret e se nesermes, te njohur dhe aderues ne programe sociale te perbashket te nje vendi.

PIÙ IMMIGRATI PIÙ CRIMINE? DIPENDE DALLA POLITICA

I risultati di una indagine sul Regno Unito mostrano che la presenza di immigrati non necessariamente si trasforma in un aumento dei tassi di criminalità. Anzi. Se agli stranieri viene lasciata la libertà di entrare e uscire dal paese ospitante, lavorare in regola e scegliere i mercati del lavoro locali in cui inserirsi, non si registrano effetti negativi dal punto di vista della criminalità. Quando la politica migratoria preclude loro queste possibilità, possono finire per scegliere attività criminose per far fronte alle necessità di sostentamento.
No a criminalizzazione ideologica : Se il fenomeno dell'immigrazione continuera' a essere gestito dal governo come "un problema e un'emergenza" e letto in chiave di "criminalizzazione ideologica ed elettorale", la crisi economica "spazzera' via i pochi diritti rimasti ai migranti". E' il monito di Sergio Giovagnoli, responsabile nazionale Welfare dell'Arci, che intervenuto alla presentazione del rapporto della rete Social Watch ha sottolineato come "far passare nell'opinione pubblica la figura dell'immigrato come delinquente e stuoratore, senza le opportune distinzioni" e' "rischioso quanto sconsiderato".
Giovagnoli ha criticato il governo che "cavalca l'emergenza clandestini perche' e' sempre in campagna elettorale" e "non considera che negare il voto a quattro milioni di migranti regolari che pagano le tasse e hanno i figli nelle nostre scuole e' un arretramento rispetto all'idea di moderna democrazia.
Non esiste una relazione generalmente valida fra criminalità e immigrazione. Il tasso di criminalità di una collettività dipende da una serie di fattori: primo fra tutti cosa si intende per crimine e secondariamente la percentuale dei crimini computati dalle statistiche rispetto a quelli commessi. I dati statistici poi non corrispondono alla percezione di un fenomeno da parte della gente. Dopo questa premessa si afferma che l'immigrazione può aumentare o diminuire il tasso di criminalità e ciò dipende in primis dalla qualità dell'immigrazione. Spesso si commette l'errore di considerare l'immigrazione solo sotto l'aspetto quantitativo ignorando quello qualitativo, che non è di minore importanza.
Immigrazione: Credo che chiunque si senta vessato ingiustamente, impedito in ogni movimento, fatto oggetto di ogni malversazione... prima o poi è portato a delinquere...non solo gli extracomunitari.
Sarebbe una buona cosa visitare il museo di Ellis Island (NY) sull'immigrazione: le trade unions dei primi del '900 avevano capito che l'immigrato non integrato era il vero pericolo, non l'immigrato per se. Non saranno stati grandi economisti, ma erano 110 anni avanti a noi tutti: corsi sui diritti, di lingua, di professionalizzazione, integrazione per i figli. In questo modo si creano i cittadini del domani, riconoscenti e aderenti al progetto sociale comune che è un paese.
bisogna dividere i cittadini: Quella degli immigrati uguale delinquenti è una verità parziale, ma una verità. Chi non ha o non trova mezzi di sostentamento tende più facilmente a delinquere. Ma ciò è vero anche se si tratta dei nativi, nel caso gli italiani o altri. Il punto è che per un pugno di voti, si alimenta la xenofobia e si finisce per creare psicosi nella gente. Per quel che mi riguarda, divido le persone in oneste e disoneste, prevedendo per le seconde le pene previste. Ma la politica (italiana p.es) tende ad interpretare la legge per gli amici, mentre la applica ai nemici. Ciò è una palese violazione dei principi costituzionali italiani. Tuttavia, dato che gli italiani non la conoscono la Costituzione, e ne ignorano il contenuto degli articoli, a chi volete che importi?.

Maria Luisa Busi le Tg1

Maria Luisa Busi largohet nga drejtuese e Tg1 dhe i shkruan Manzolinit:
“Nevojitet repsekt me i madh : per lajmet, per publikun, per te verteten”
“ Ku eshte vendi yne real? Ku jane grate e jetes reale? Ato qe duhet te presin me muaj per nje mamografi, se nuk munden dot ta paguajne ate? Ato me pagat me te keqia ne Europe, ato qe mundohen cdo dite per te ecur perpara, sepse ne cerdhet nuk ka vend per te gjithe femijet tane? Duhet t’u hike gjaku ose te vdesin per te pasur nderin e nje titullit tone. Dhe akoma: “nje gazetar ka nje mjet te vetem per te mbrojtur bindjet e veta profesionale: te heqe mbi copen e letres firmen e vet. Nje spiker, nje spikere, mundet vetem te shpetoj fytyren e vet, ne kete rast”. Me nje leter Maria Luisa Busi ka njoftuar kerkesen e saj per te lene detyren ne Tg1.
Ja teksti integral
I dashur drejtor te kerkoj te lirohem nga detyra e drejtueses se edicionit te ores 20 te Tg1, duke qene se eshte nje situate e caktuar, e cila nuk me lejon te zhvilloj kete detyre pa paragjykuar aftesite e mia profesionale. Kjo eshte per mua nje zgjedhje e veshtire, por e detyruar.
E konsideroj linjen editoriale, qe ke dashur te ngulisesh ne revisten televizive nje lloj devijimi, per shkak te te cilit Tg1 rrezikon te thyhet perball nje humbjeje definitive te besueshmerise se telespektatoreve.
Sic ka thene Presidenti i Komisionit te Mbikqyrjes se Rai Sergio Zavoli:
“Kreu, me e madhja reviste italiane, duke hequr dore nga struktura e saj tradicionale ka pare te trasformohet se bashku me identitetin e vet edhe nje pjese e degjuesve tradicional”
E Dua kete reviste (televizive), ku punoj prej 21 vjetesh. Sepse eshte nje reviste e madhe. Ka qene revista e Vespes, Frajeses’ Longhit, Morriones, Favas, Giuteles. Revista e kulturave te ndryshme, e ideve te ndryshme. Na nxinte te gjitheve, eshte kjo pasuria e saj. Ishte revista e tyre, revista e jone. Edhe e kolegeve, qe i keni levizur nga detyrat e tyre dhe e shume te tjereve ketu brenda, qe kane qene te margjinalizuar. Kjo eshte reviste, qe ka folur gjithnje per gjithe vendin. Revista e italianeve. Revista qe u ka dhene ze te gjitha zerave. Kurre nuk ka qene revista e nje zeri te vetem. Sot informacioni i Tg1 eshte nje informacion i pjeseshem dhe i njeaneshem
Ku eshte vendi real? Ku jane grate e jetes reale? Ato te cilat duhet te presin me muaj per nje mamografi sepse nuk munden ta paguajne dot ate? Ato qe kane pagat me te keqia ne Europe, ato qe mundohen cdo dite per te bere perpara, sepse ne cerdhe nuk ka vende per te gjithe femijet tane? Duhet t’u hike gjaku ose te vdesin qe te kene nderin e nje titullit tone. E ku jane grate dhe burrat qe kane humbur punen? Nje milion persona mbrapa te cileve jane familjet e tyre. Ku jane te rinjte, per here te pare me nje te ardhme me te keqe se sa e baballareve? Po dyzetvjacaret ende te pasigurte, me 800 euro ne muaj, qe nuk munden te blejne dot as nje divan pale te sjellin nje femije ne jete? E ku jane te pushuarit e Alitalias? Cfare fundi kane patur? Po qindra ndermarrje te verilindjes qe u zhduken sepse falimentuan?
Ku eshte kjo Itali, qe kemi detyre ta tregojme? Kjo Itali egziston. Por Tg1 e ka eleminuar. Edhe blerjen e letres higjenike per vajzen time qe ndjek klasen e pare fillore ne nje shkolle publike. Por ne mbremje, ne Tg1 te ores 20 i japim hapesire vetem ministrave Gelmini dhe Brunetta, qe prezantojne projektin e ri, te madh per dixhitalizimin e shkolles, perfshi edhe tabelat multimediale interaktive.
Italia qe jeton nje krize dramatike sociale ka perfunduar ne binaret e vdekur te indiferences sone. E shtypur midis nje informacioni te njeaneshem- nje editorial mbi drejtesine, nje kronike me nje te penduar te mafias, nje tjeter mbi kerkimet ne Trani, ne te cilin ke theksuar se nuk je i hetuar, e kundershtuar nga faktet e nje dite me vone- dhe infotimet e perditeshme; sa here te nevojitet te lash duart cdo dite ne gjuetine e krokodilave ne liqen, ne mbathjet prej mushamaje. Nje zgjidhje editoriale me te cilen kemi pasuruar skenografine e programeve satire dhe kemi varferuar reputacionin e reviste tone te pare te sherbimit publik, nga ana e ndermarrjes me te rendesishme kulturore te vendit.
Pervecse qe qytetaret, qe paguajne shpenzimet per shume kolege te zotet ,qe te mund ti dedikohen me kenaqesi me te madhe shume reportazheve te tjera te profilit me te larte dhe ne interes te pergjitheshem.
Nje gazetar ka nje instrument te rendesishme ka nje instrument te vetem per te mbrojtur bindjet e veta profesionale: te heqe mbi copen e letres firmen e vet. Nje spiker, nje spikere, mundet vetem te shpetoj fytyren e vet, ne kete rast.
Besimi i telespektatoreve eshte nje fakt per spikerin qe transmeton lajmin. Eshte ai qe vendos se pari rolin e garantit te raportit te besimit qe ekziston me telespektatorin.
Faktet Aquiles kane qene prova. Kur qindra persona s’lane gje pa bere kunder trupave qe udhehiqnin me thirrjet e turpeshme e tundnin bishtin, kam kuptuar, qe ky raport besimi qe gjithnje na ka lidhur me publikun tone ishte kompromentuar vertet
Eshte kjo ajo qe ndodh kur privilegjohet komunikimi ndaj informacionit, apo propaganda ndaj verifikimit.
Kam patur ndershmerine dhe luajalitetin e stilit te jetes sime dhe te profesionit tim. Te dorehiqesh nuk eshte tradheti. JO. Nuk kujtoj kush e ka thene se fundmi. Megjithate:
1)-Hedh poshte akuzen te kem patur nje komportim jo korrekt. Kritikat, qe kam shprehur publikisht- kujtoj qe behet fjale per nje te drejten time, pervecese te nje detyrimi, duke qene nje keshilltare e FNSI- ta kisha vene ne dukje edhe ne mbledhjet e permbledhjes edhe ty personalisht. Me shpirtin e bashkepunimit luajal, duke menduar, qe ne nje pune si kjo e jona qarkullimi i ideve dhe pluraliteti i opinioneve perbejne nje pasurim. Per kete kam vazhduar te drejtoj ne keta muaj. Por eshte e dukshme qe nuk ka me ndonje hapesire per dialektiken demokratike ne Tg1. Jane kohet e mendimeve te vecanta. Kush nuk bindet eshte jashte heret apo vone.
2)-Hedh poshte akuzen qe me eshte dashur te peshtyj ne pjaten ne te cilen ha. Kujtoj qe gjella eshte ajo e nje te derguari (korespondence) te thjeshte e cila kerkon thjesht, qe kjo pjate te permbaj ingredientet e duhur. Te gjitha dhe ndershem. Dhe dua te precizoj te kem refuzuar gjithmone kompensime jashte nga Rai, ofruar me bollek nga ndermarrjet e medha per pamjet kerkuara per te prezantuar konkurrrueshmerine, duke theksuar qe nje gazetar i sherbimit publik nuk duhet te nxjerre perfitime nga roli i vet.
3)-Refuzoj permbajtjen offensive dhe definuese ne letren tende, mbas intervistes se dhene Republikes ne te cilen ke ndermarr nje vendim disiplinor kundrejt meje, me ke akuzuar per demtim te revistes per te cilen punoj”, me deklaratat e mie mbi te dhenat e degjuesve. Te dhenat e bera publike kane konfirmuar keto deklarata. E gjej pervec kesaj paradoksale konsiderimin tend sa vijon: “Tg1 do te jap llogari disa pozicioneve te minoranzes, por nuk do te shtremberoj faktet, ne respekt te fushatave ideologjike”. Mund te te them qe e vetmja fushate te ciles i perkushtohem eshte te kaloj fundjaven me familjen time. Shpresoj qe ti te me thuash te njejten gje. Ne te kunderten mund te te them se nuk ke nxjerre asnje fjale kunder fushates se dhuneshme shpifese, qe te perditeshmet “Il Giornale”, “Libero” dhe e perjaveshmja “Panorama”- edhe duke perdorur korespondencen e shoqerise drejtuar mua- kane qene te shfrenuara ndaj meje ne vijim te kritikave te mia ndaj linjes tende editoriale. Nje sulm mjeshteror: mund ti nxjeresh shpejt bojen kujt mendon ndryshe per te dobesuar valencen e perfundimeve te tua.
Kam qene pakufizuar “vajza Ciacolante”-“vajza llafazane”- kronistja pa kronike, editorialistja pa editorial e te tjera si keto. Nuk eshte kjo ajo qe me thote Presdienti Ciampi, duke me akorduar Cmimin Saint Vinsent te gazetarise ne Qiurinale.
Kesaj ligesie do ti pergjigjen perfaqesuesit mi ligjor. Por dije se nuk eshte sigurisht kjo ajo per te cilen po le drejtimin e ores 20 Thomas Bernhard ne Mjeshtrat antike (mesusit antik) shkruan dhjetra here nje fjale qe une e dua shume: Respekt. “Jo per adminrimin jetojme, -thote-, por eshte per respekt qe kemi nevoje”.
I dashur drejtor, besoj se nevojitet respekt me i madh : Per lajmet, per publikun, per te verteten.
Ajo qe ushqej per historine e Tg1, per ndermarejn time, me coj ne kete veendim. Respekt per telespektatoret, referentet tane te vetem. Duhet ta kujtojme gjithnje. Edhe ti do te kesh nevoje.

Maria Luisa Busi = 21 Maj 2010

Maria Luisa Busi lascia la conduzione del TG1

Maria Luisa Busi lascia la conduzione del TG1 e scrive a Minzolini: «Occorre maggiore rispetto. Per le notizie, per il pubblico, per la verità»

«Dov’è il Paese reale? Dove sono le donne della vita reale? Quelle che devono aspettare mesi per una mammografia, se non possono pagarla? Quelle coi salari peggiori d’Europa, quelle che fanno fatica ogni giorno ad andare avanti perché negli asili nido non c’è posto per tutti i nostri figli? Devono farsi levare il sangue e morire per avere l’onore di un nostro titolo». E ancora: «Un giornalista ha un unico strumento per difendere le proprie convinzioni professionali: levare al pezzo la propria firma. Un conduttore, una conduttrice, può soltanto levare la propria faccia, a questo punto». Con una lettera, Maria Luisa Busi ha annunciato l’intenzione di abbandonare la conduzione del Tg1. Ecco il testo integrale.

Caro direttore ti chiedo di essere sollevata dalla mansione di conduttrice dell’edizione delle 20 del Tg1, essendosi determinata una situazione che non mi consente di svolgere questo compito senza pregiudizio per le mie convinzioni professionali. Questa è per me una scelta difficile, ma obbligata. Considero la linea editoriale che hai voluto imprimere al giornale una sorta di dirottamento, a causa del quale il Tg1 rischia di schiantarsi contro una definitiva perdita di credibilità nei confronti dei telespettatori. Come ha detto il presidente della Commissione di Vigilanza Rai Sergio Zavoli: “La più grande testata italiana, rinunciando alla sua tradizionale struttura ha visto trasformare insieme con la sua identità, parte dell’ascolto tradizionale”.
Amo questo giornale, dove lavoro da 21 anni. Perché è un grande giornale. È stato il giornale di Vespa, Frajese, Longhi, Morrione, Fava, Giuntella. Il giornale delle culture diverse, delle idee diverse. Le conteneva tutte, era questa la sua ricchezza. Era il loro giornale, il nostro giornale. Anche dei colleghi che hai rimosso dai loro incarichi e di molti altri qui dentro che sono stati emarginati. Questo è il giornale che ha sempre parlato a tutto il Paese. Il giornale degli italiani. Il giornale che ha dato voce a tutte le voci. Non è mai stato il giornale di una voce sola. Oggi l’informazione del Tg1 è un’informazione parziale e di parte. Dov’è il Paese reale? Dove sono le donne della vita reale? Quelle che devono aspettare mesi per una mammografia, se non possono pagarla? Quelle coi salari peggiori d’Europa, quelle che fanno fatica ogni giorno ad andare avanti perché negli asili nido non c’è posto per tutti i nostri figli? Devono farsi levare il sangue e morire per avere l’onore di un nostro titolo.
E dove sono le donne e gli uomini che hanno perso il lavoro? Un milione di persone, dietro alle quali ci sono le loro famiglie. Dove sono i giovani, per la prima volta con un futuro peggiore dei padri? E i quarantenni ancora precari, a 800 euro al mese, che non possono comprare neanche un divano, figuriamoci mettere al mondo un figlio? E dove sono i cassintegrati dell’Alitalia? Che fine hanno fatto? E le centinaia di aziende che chiudono e gli imprenditori del nord est che si tolgono la vita perchè falliti? Dov’è questa Italia che abbiamo il dovere di raccontare? Quell’Italia esiste. Ma il tg1 l’ha eliminata. Anche io compro la carta igienica per mia figlia che frequenta la prima elementare in una scuola pubblica. Ma la sera, nel Tg1 delle 20, diamo spazio solo ai ministri Gelmini e Brunetta che presentano il nuovo grande progetto per la digitalizzazione della scuola, compreso di lavagna interattiva multimediale.
L’Italia che vive una drammatica crisi sociale è finita nel binario morto della nostra indifferenza. Schiacciata tra un’informazione di parte – un editoriale sulla giustizia, uno contro i pentiti di mafia, un altro sull’inchiesta di Trani nel quale hai affermato di non essere indagato, smentito dai fatti il giorno dopo – e l’infotainment quotidiano: da quante volte occorre lavarsi le mani ogni giorno, alla caccia al coccodrillo nel lago, alle mutande antiscippo. Una scelta editoriale con la quale stiamo arricchendo le sceneggiature dei programmi di satira e impoverendo la nostra reputazione di primo giornale del servizio pubblico della più importante azienda culturale del Paese. Oltre che i cittadini, ne fanno le spese tanti bravi colleghi che potrebbero dedicarsi con maggiore soddisfazione a ben altre inchieste di più alto profilo e interesse generale.
Un giornalista ha un unico strumento per difendere le proprie convinzioni professionali: levare al pezzo la propria firma. Un conduttore, una conduttrice, può soltanto levare la propria faccia, a questo punto. Nell’affidamento dei telespettatori è infatti al conduttore che viene ricollegata la notizia. È lui che ricopre primariamente il ruolo di garante del rapporto di fiducia che sussiste con i telespettatori.
I fatti dell’Aquila ne sono stata la prova. Quando centinaia di persone hanno inveito contro la troupe che guidavo al grido di vergogna e scodinzolini, ho capito che quel rapporto di fiducia che ci ha sempre legato al nostro pubblico era davvero compromesso. È quello che accade quando si privilegia la comunicazione all’informazione, la propaganda alla verifica.
Ho fatto dell’onestà e della lealtà lo stile della mia vita e della mia professione. Dissentire non è tradire. Non rammento chi lo ha detto recentemente. Pertanto:
1)respingo l’accusa di avere avuto un comportamento scorretto. Le critiche che ho espresso pubblicamente – ricordo che si tratta di un mio diritto oltre che di un dovere essendo una consigliera della FNSI – le avevo già mosse anche nelle riunioni di sommario e a te, personalmente. Con spirito di leale collaborazione, pensando che in un lavoro come il nostro la circolazione delle idee e la pluralità delle opinioni costituisca un arricchimento. Per questo ho continuato a condurre in questi mesi. Ma è palese che non c’è più alcuno spazio per la dialettica democratica al Tg1. Sono i tempi del pensiero unico. Chi non ci sta è fuori, prima o dopo.
2)Respingo l’accusa che mi è stata mossa di sputare nel piatto in cui mangio. Ricordo che la pietanza è quella di un semplice inviato, che chiede semplicemente che quel piatto contenga gli ingredienti giusti. Tutti e onesti. E tengo a precisare di avere sempre rifiutato compensi fuori dalla Rai, lautamente offerti dalle grandi aziende per i volti chiamati a presentare le loro conventions, ritenendo che un giornalista del servizio pubblico non debba trarre profitto dal proprio ruolo.
3) Respingo come offensive le affermazioni contenute nella tua lettera dopo l’intervista rilasciata a Repubblica, lettera nella quale hai sollecitato all’azienda un provvedimento disciplinare nei miei confronti: mi hai accusato di “danneggiare il giornale per cui lavoro”, con le mie dichiarazioni sui dati d’ascolto. I dati resi pubblici hanno confermato quelle dichiarazioni. Trovo inoltre paradossale la tua considerazione seguente: “il Tg1 darà conto delle posizioni delle minoranze ma non stravolgerà i fatti in ossequio a campagne ideologiche”. Posso dirti che l’unica campagna a cui mi dedico è quella dove trascorro i week end con la famiglia. Spero tu possa dire altrettanto. Viceversa ho notato come non si sia levata una tua parola contro la violenta campagna diffamatoria che i quotidiani Il Giornale, Libero e il settimanale Panorama – anche utilizzando impropriamente corrispondenza aziendale a me diretta – hanno scatenato nei miei confronti in seguito alle mie critiche alla tua linea editoriale. Un attacco a orologeria: screditare subito chi dissente per indebolire la valenza delle sue affermazioni. Sono stata definita “tosa ciacolante – ragazza chiacchierona – cronista senza cronaca, editorialista senza editoriali” e via di questo passo. Non è ciò che mi disse il Presidente Ciampi consegnandomi il Premio Saint Vincent di giornalismo, al Quirinale. A queste vigliaccate risponderà il mio legale. Ma sappi che non è certo per questo che lascio la conduzione delle 20. Thomas Bernhard in Antichi Maestri scrive decine di volte una parola che amo molto: rispetto. Non di ammirazione viviamo, dice, ma è di rispetto che abbiamo bisogno.
Caro direttore, credo che occorra maggiore rispetto. Per le notizie, per il pubblico, per la verità.
Quello che nutro per la storia del Tg1, per la mia azienda, mi porta a questa decisione. Il rispetto per i telespettatori, nostri unici referenti. Dovremmo ricordarlo sempre. Anche tu ne avresti il dovere.
Maria Luisa Busi – 21 maggio 2010

Dalia Presidente-një rast që të frymëzon

   

        “Midis barazisë gjinore dhe zhvillimit ekonomik, ekziston një lidhje më pak lineare dhe më e thjeshtë se sa politikbërësit (policy-makers) dhe ekonomistët e akademikët bëjnë shpesh të duket.

                            Esther Duflo,nobelist në ekonomi

Midis zhvillimit ekonomik dhe “gendermpawerment”, ekziston një relacion i thellë dhe që sic ka theksuar me forcë nobelisti Amartya Sen shkon në brendësi të drejtimit: “zhvillimi ekonomik mund të japë një shtytje të jashtëzakonëshme për të reduktuar pabarazinë midis burrave dhe grave dhe anasjelltas diskriminimi ekonomik, social apo juridik kundrejtë grave, mund të frenoj zhvillimin ekonomik”.

T’i japësh forcë grave, në sensin që t’u japësh atyre mundësinë të kenë akses në të mira të cmuara, midis të cilave : shëndeti, edukimi arsimor apo pjesëmarrja në jetën politike, mund të stimuloj nxis arritjet ekonomike të vendeve në zhvillim, duke konsideruar që megjithatë zhvillimi ekonomik nuk eleminon plotësisht pabarazinë.

Për ta jetësuar këtë konkluzion ju referova shembullit të Presidentes së Lituanisë. Dalia Grybauskaite komisaria europiane për bilancin, e cila është që nga korriku i vitit të kaluar e para Presidente grua e Lituanisë dhe njëkohësisht gruaja e dhjetë në botë që kryen këtë detyrë. Natyrisht që ky është nja lajm që meriton vëmendje edhe sot mbas një viti.

Bionde, rrezatuese, me një krehje të thjeshtë, me flokë të prera shkurt që evidentojnë mirë fytyrën dhe që venë në pah një shprehje dinamike të lehtë, 53 vjecarja elegante e lauruar në ekonomi politike në Universitetin e Leningradit Dalia Grybauskaite, është presidentja e re e Lituanisë, fituese e zgjedhjeve presdienciale në 17 Maj të vitit 2009. Një rezultat elektoral që nuk ka pasur rezonancë të lartë, në se nuk do të njoftohej nga ana e mjeteve të informimit. E megjithatë ky është një sinjal pozitiv për rolin politik femëror në nivel ndërkombëtar. Kështu Grybauskaite e testuar si komisare për bilancin e UE është gruaja e dhjetë në nivel botëror që zgjidhet presidente e një republike.

Përvec Grybauskaite një Presidente grua është zgjedhur në Finlandë, Tanja Halon Halonnen, në Islandë Maria Mac Aleese, në Zvicër Michelin Calmy Ray, në Letoni Veira Viki Freiberg. Në Filipine Gloria Arreyo, në Liberi Elein Johnson Sirleof, në Kili Michelle Bechelet, në Indi, Praktibha Patit, në Argjentinë Cristine Fernanda Kreher.

Për arësye dinastie edhe tre gra të tjera janë kryetare shteti. Këto janë: Mbretëresha Margrethe II në Danimarkë, Beatrice, në Vendet e Ulëta, Elisabeta e II në Mbretërinë e Bashkuar.

Dalia Grybauskaite u prezantua në garë si kandidate e pavarur dhe ka arritur një rezultatë të lartë qysh në raundin e parë më 69,04 % të votave nga 51,88% e popullsisë pjesëmarrëse në votim. Por kjo nuk mjafton. Ajo që është duke përballuar tashmë është një situatë shumë impenjative. Lituania është pjesë e një krize që po kalojne vendet balltike. “…shija e fitores është pesha e përgjegjësisë” ka deklaruar Dalia kur u “bë e qartë” se ajo ishte fituesja e kësaj gare elektorale. Pika a parë e programit të saj është transparenca e administratës publike.

“Gruaja e hekurt e Balltikut” sic e kanë mbiqujatur, është një person me eksperiencë të madhe, sic thashë më lartë ajo ka qenë Komisare europiane për buxhetin.

Paraardhësi i saj një 83 vjecar ka qenë për 10 vjetë President i Lituanisë. Në këto kushte mandati i Grybauskaite është i një rëndësie të madhe dhe marzhi i manovrës me brendi të gjerë. Në fakt prerogativat e Presidentit, në këtë rast të Presidentes, së Republikës në Lituani janë të okupohet në mënyrë esenciale me politikat e jashtëme.

Për zgjedhësit Dalia Grybauskaite përfaqëson një figurë “leonike”, personin kompetent, si në cdo situate demostrohet të janë gratë, që do të dijë të drejtojë fatet e vendit. Ata besojnë, që do të dijë të ketë më shumë peshë në jetën politike edhe për administrimin ekonomik të vendit vërtet në vështirësi.

Në trimestrin e parë të 2009 produkti i brendëshëm bruto i Lituanisë zbriti në 12,6 %, kundrejt të njëjtës periudhe të vitit 2008, dhe kjo mbas pothuajse 10 vjet rritjeje dhe një bumi në 5 vitet e fundit.

Fushata e saj elektorale ka patur një efekt në ngritje në stabilitetin ekonomik, në stimulimin e eksporteve dhe në lehtësitë fiskale për ndërmarrjet e vogla dhe të mesme. Idetë e saj kanë ngjitur dhe kanë qenë të vlerësuara nga lituanezët e qeverisur nga një qendër e djathtë plotësisht e kritikueshme për recensionin dhe që nuk ka ditur të administrojë krizën dhe rastet e presupozuara korruptive.

Por kthehemi në vështrimin e fillimit që korrenspondon me faktet. Për Grybauskaite është folur në fillim si për një lajm, i cili nuk mund të lihej në asnjë mënyrë në heshtje, por që ka mbetur plotësisht në shurdhëri pas legjitimimit. Duket për disa nuk ishte interesante të kuptojnë, të dinë dhe as të citojnë psh një përshkrim të zellëshëm, të karrierrës së saj të ngarkuar dhe të suksesëshme, që tani kishte në plane të parë eksperiencën si përfaqësuese e Unionit Europian.

Përtej rastit personal dhe ky i presidentes të një vendi jo të largët, jo të panjohur dhe as të prapambetur, mund të shënojnë së përballë suksesit dhe arritjeve të realizuara nga një grua e kalibrit të lartë dhe komplimentues, mund të nxirren konkluzione dobiprurëse.

Së pari rritja e interesit dhe kulturës për ta parë gruan në nivelet më të larta të vendimarrjes. Ka ende pak interes në këtë drejtim, mungon kultura e personazhit “kryetar shteti” grua, me kompetencat ekonomike dhe politike tradicionalisht prerogative mashkullore. Hapi përpara megjithatë është bërë, presidente të republikës ndofta janë pak por atyre u duhet venë veshi.

Zërat keqëdashës, janë gjithmonë prezent dhe u bënë cështje edhe në “G8 e grave”, që u mbajt në Romë shtatorin e kaluar, ku rasti i Dalia Grybauskaite u referua si shembull. Nga ky aktivitet i rëndësishëm ndërkombëtar lindi inisiativa, e cila ka propozuar një slogan” Respect Women. Respect Word” dhe një imazh me një trendafil të bardhë, simbol i dlirësisë dhe thjeshtësisë femërore, që prezanton lancimin e një fushate informuese me këtë temë. Në vidio shfaqet një bojë e zezë, e cila ndot ujin në të cilin është një trendafil i bardhë, i cili progresivisht nxihet nga boja, duke na thënë: “Dhuna ndaj grave hidhëron botën. Na ndihmoni ta ndalim”. Mesazhi i përbashkët i sloganit dhe imazhit është që: Gratë duhet të respektohen në cdo fushë: në familje, në shkollë, në punë dhe në politike.

Së dyti nga ky rast evidentohet qartë rëndësia esenciale e besueshmërisë, ndaj elitave politike qëndrore apo lokale, besueshmëri e cila duhet pranuar që është në nivela të ulëta edhe në vendin tonë.

“Mendoj se elita politike është shvlerësuar” –ka thënë vet Grybauskaite “ dhe që zgjedhësit nuk besojnë tek politikanët lokale. Eksperienca ime dhe rezultatet që kam arritur në karrierën time demostrojnë se unë jam e besueshme”.

Këtë rënie të besueshmërisë ndaj elitave politike e tregon qartë rritja në përqindje të lartë, e “partisë së abstenuesve”, sic e përkufizoi gazetari i mirënjohur Enrico Montana, në një interviste televizive në Top-Chanell, duke përmendur shifrën 36%, të nivelit të abstenuesve në vendin e tij të zhvilluar (Italinë). Në nivele akoma më të larta, mbi 50%, është mos pjesëmarrja në votime edhe në vendin tonë, mospjesëmarrje e cila përvec faktorëve të tjerë, në masë të konsiderueshme është shprehje e mungesës së besueshmërisë.

Në raste të tilla mungesë besueshmërie prezenca e alternativave të tjera sic, është rasti i një figurë eksperteje, (rasti Dalia), e cila kandidon si e pavarur është shpëtuese apo me efekte shëruese dhe shëndoshëse për demokracinë dhe ekonominë e një vendi. Duhet pranuar se mundësi të tilla në vendin tonë për shkak të sistemit tonë zgjedhor dhe sidomos zbatimit të tij jo korrekt janë në minimum. Është rasti të ndryshojmë.

Së treti, duke lënë mënjanë faktin që jemi në rastin e një Presidenteje grua, rasti i Dalias, tregon domosdoshmërinë e pasjes së një figure të fortë, sic është ajo e Presidentit të zgjedhur me votim direkt nga populli. Në se i referohemi situatave të fundit politike në vendin tonë, shihet qartë se Presidenti i Republikes tek ne është një figurë e pafuqishme dhe e paafte të zgjidh situata të caktuara politike, jo thjesht për mungesë kapaciteti personal, i cili nuk ka kushte që të provohet, por për pafuqi kompetencash, të cilat i jane reduktuar së tepërmi me ndryshimet e fundit kushtetuese, të 21 Prillit 2008. Mënyra se si ai zgjidhet e ka kthyer vete Presidentin e Republikës në një figurë të brishtë.

Konsideruar faktin që Lituania është një vend me të njëjtën të kaluar ish komuniste si vendi ynë, por që ndryshe nga ne ka përshkuar një rrugë më të suksesëshme, sot është një vend anëtar i BE me një ekonomi relativisht të shëndetëshme, mendoj se ne duhet ti referohemi asaj edhe për të hedhur një hap tjetër të rëndësishëm konstitucional, i cili do të ishte: Zgjedhja e Presidentit të Republikës me votim direkt nga populli. Kjo do të mundësonte pasjen e një Presidenti, i cili do të ishte vërtet garant i Kushtetutës dhe unitetit të popullit, pa cënuar thelbin e të qënit të Shqipërisë një Republikë Parlamentare. Me një figurë të tillë do të rritej më tej besueshmëria e publikut, pse jo dhe qëndrueshmëria e vendit. Duke e konsideruar zërin tim një zë tepër modest ndofta ky mendim do të shërbente për të lancuar një diskutim të gjerë në këtë drejtim.

Luiza Hoxhaj

Tiranë më 28.06.2010

Ky shkrim është botuar në gazetën "Tirana Observer"

Pavarotti - Torna a Surriento - DeCurtis

Massimo Ranieri - Vent'anni - Erba di casa mia